sep 15

Victory in Vichy!

Één dag na de 3e kwart triatlon van dit jaar durfde ik het aan om me in te schrijven voor een halve triatlon. Inmiddels had ik 1 sprintafstand en 3 kwart triatlons gedaan. Allen zonder problemen, zonder pijn, zowel tijdens de voorbereidingen, tijdens de wedstrijd alsook in de herstelperiode geen centje pijn. Ik was wel al bezig met een schema voor de halve, maar een wedstrijd doen is dan toch even anders. Na die 3e triatlon wist ik het zeker; ik kan het aan, ik ga ervoor.

Het gevoel wat ik in juni vorig jaar beschreef was volledig verdwenen als sneeuw voor de zon. Wat een heerlijk gevoel dat ik weer mee kon! Ik ging op zoek naar een halve triatlon die nog in de vakantie viel en dat werd Ironman Vichy. Ik had al snel een Gite kort in de buurt gevonden en met het trainingsschema in de hand ging er weer helemaal voor.

Lopen is nu (nog) ineens mijn zwakste onderdeel en het kost me ook elke keer weer best veel moeite om de looptrainingen te doen. Vooral de lange afstanden vallen me tegen. Ook omdat ik bang ben ineens niet meer verder te kunnen, het zit dan meer tussen de oren. De opbouw naar de halve marathon gaat daardoor niet zo snel als wat het schema aangeeft. Af en toe moet ik gas terug nemen, minder snel gaan en soms ook minder ver. Ik leer eindelijk te luisteren naar mijn lichaam en doe dat ook streng! Ik weet immers wat er gebeurt als ik dat niet doe.

Een paar dagen voor de wedstrijd raak ik toch wel wat nerveus. Ga ik het halen? Is het niet teveel? Wat als? Van alles spookt er door mijn hoofd. In mijn achterhoofd weet ik dat ik ook kan uitstappen als het niet gaat, maar ja…..doe ik dat dan ook? Ik denk terug aan de vorige wedstrijden en weet dat ik het gewoon goed aankan, het is immers nog altijd goed gegaan. Hieraan terugdenkend geeft me dat wel wat meer vertrouwen.

En dan is het ineens 24 augustus. Morgen gaat het gebeuren. Geconcentreerd doe ik de dingen die ik moet doen; tassen klaarmaken, fiets controleren en aan een laatste test onderwerpen en alles klaarmaken voor de volgende ochtend. Als alles gereed is rijden we naar Vichy voor de bike en bag check in. Er staat al een flinke file naar de parkeerplaats maar omdat we inmiddels al een beetje de weg weten in Vichy weten een fijne plek om onze auto te parkeren. Het is dan nog maar een klein stukje lopen. Het is al behoorlijk druk en ook al flink warm. We besluiten niet te lang te blijven hangen en gaan direct weer terug. Op tijd eten en op tijd naar bed is de planning. In slaap komen gaat moeilijk vanwege de hitte en het piekeren, maar uiteindelijk heb ik toch nog van een paar uurtjes nachtrust kunnen genieten.

De volgende dag begint al vroeg, ik ben al ruim voor de wekker wakker. Ik probeer in alle rust te eten. Om half 6 zitten we al in de auto en een klein half uur later arriveren we in Vichy. Alweer een file naar de parkeerplaats en ik ben blij dat ik daar niet in hoef te staan. We parkeren de auto op ons plekje en lopen naar het parc ferme waar ik nog de banden controleer en de bidons op mijn fiets doe. Inmiddels was bekend dat het zwemmen zonder wetsuit was. Ik geef San nog even een kus voeg me daarna in de rij van mijn starttijd. Ik ga voor een tijd van 40 minuten en ga vooraan in het vak staan.

Het startschot klinkt en om de drie deelnemers mochten we het water in. Rustig zette ik de borstcrawl in. Het water voelde heerlijk en ik kwam al snel in een flow terecht. Ik probeer om bij een groepje te blijven om me zo een beetje te laten “trekken”, maar af en toe lag het kluitje wel heel dicht op elkaar en krijg ik hier en daar de nodige tikken die me telkens weer uit balans brengen. Ik merk dan dat ik hier nog niet zo goed mee kan omgaan en laat me dan wat terugzakken. Misschien de volgende keer maar gewoon mijn eigen koers houden. Volgens mij heeft me dit onnodig veel tijd gekost als ik zo naar mijn zwemtijd kijk. Hoewel ik toch het idee had dat ik goed gezwommen had. Het laatste stuk zet ik nog even aan. Ik merk wel dat de vele buitenwater trainingen profijt hebben opgeleverd.

Uit het water hoor ik San in de verte roepen en al snel vind ik haar tussen de vele toeschouwers achter de hekken. Wat fijn….toch nog net even een glimp kunnen opvangen. Ik grijp mijn Bikebag en hup de omkleedtent in. Het gaat dan nooit snel genoeg en als ik achteraf zie hoelang ik daar nodig heb gehad om me en beetje af te drogen en mijn sokken en schoenen aan te doen vind ik 5 minuten best wel lang. Dat moet een volgende keer echt veel sneller kunnen. Op de fiets had ik het in het begin best wel een beetje fris zo met mijn natte pak. Maar als ik de weersvoorspellingen moest geloven zou de temperatuur snel oplopen. Na het vele bochtenwerk in het begin kon ik eindelijk een comfortabele zitpositie aannemen op de fiets. Het eerste uur op de fiets vloog voorbij. Ik nam om het half uur netjes mijn voeding. De energie bleef mooi constant en ook de snelheid zat er goed in. De eerste 70 kilometer ging het parcours vals plat omhoog, met af en toe een stuk met tegenwind. Ondanks dat er weinig wind stond was die op de kale vlaktes best wel goed voelbaar. Na 70 kilometer kwamen de meer serieuze klimmetjes en steile afdalingen. Ik probeerde het rustig aan te doen op de fiets omdat ik niet wist hoe mijn knie zou reageren op de halve marathon na 90km fietsen. Ik heb genoten van het geweldig mooie parcours, het fietsen ging lekker en achteraf was ik erg verast over de gemiddelde snelheid bijna 33 km/uur over 90 km met 600 hoogtemeters, tijd 2:43u.

De overgang naar het hardlopen verliep eigenlijk erg soepel, geen stijve knie, geen stramme spieren van het fietsen, rustig lopen over de matten naar de omkleed tent, schoenen wisselen, wat drinken, petje op en hoppa…. Ik was klaar voor het laatst onderdeel! Spannend… Het was twee keer een rondje van ruim 10 kilometer, ik deed mijn ding, at om de 5 km een beetje, dronk een klein bekertje water bij elke drankpost en liep onder de verkoelende douches door. Zo liep ik mijn 2 rondjes. Gek genoeg had ik geen last van de hitte (35°C). In het park werd ik in de eerste ronde nog aangenaam verrast door de support van Laurens en Linda, de mensen van de Gite. San zag ik na mijn eerste rondje bij de finish arena weer. Ik kwam haar breed lachend tegemoet en stopte even voor een kus…..het ging gewoon geweldig! En zo vervolgde ik mijn 2e rondje wat al net zo lekker liep als het eerste!

Toen ik voor de 2e keer de finish arena naderde realiseerde ik me dat ik het hem toch maar weer geflikt had. In juni vorig jaar had ik dit nog voor onmogelijk gehouden. Ik had een halve Ironman volbracht en dat 1 ½ jaar na mijn knie debacle. Overal stonden toeschouwers te juichen en ik kon de muziek op de eindstreep al horen. Ik was helemaal happy en kwam uiteindelijk emotioneel maar met een brede smile van oor tot oor over de Finish.

Na terugkomst op ons vakantieadres hebben we er samen met Laurens en Linda een lekker glaasje Champagne opgedronken.

Nu vast blijven houden. Nu 3 weken later ben ik alweer bezig met het volgende doel: de hele in Vichy in 2018! DE planning is bijna klaar. Nu nog even genieten van de rust en de tijd en over een paar weken ga ik er weer helemaal voor. On my way to Vichy 2018!

mei 18

Niet bij de pakken neer zitten

De eerste maanden van mijn revalidatie na mijn operatie in januari 2015 leek het allemaal goed te gaan. Ik maakte snel vorderingen en stond te popelen om weer met hardlopen te beginnen; de enige horde die ik nog moest nemen in mijn come-back naar triatlon; mijn zo geliefde sport!

Na mijn bezoek aan de specialist in mei kreeg ik groen licht om het hardlopen weer rustig op te pakken. Onder begeleiding van de fysio en met een schema in de hand ging ik aan de slag op de loopband. Zorgen voor zoveel mogelijk demping en gecontroleerd lopen was vooral in het begin erg belangrijk. Het voelde allemaal goed en automatisch ging ik in gedachten weer allerlei plannen smeden. Ik was weer op weg!

Tot 9 juli! Ik had het weekend ervoor lekker getraind en verder nergens last van gehad. Het liep allemaal lekker soepel.

Totdat ik de dinsdagochtend erna opstond met een stijve en lichtelijk opgezette knie. Geen pijn maar toch erg ongemakkelijk. De stijfheid hield aan, pijn diende zich aan en hardlopen ging ineens niet meer. De frustratie diende zich aan. Een tussentijds bezoek aan de orthopeed maakte het alleen maar erger. Zijn uitspraak dat ik het hardlopen wel kon vergeten knalde erin als een mokerslag. Weken van depressie volgden en ik kon het maar niet verkroppen dat hardlopen en dus triatlon voorgoed voorbij was. Ik las artikel na artikel over artrose en na overleg met mijn fysiotherapeut plande ik een afspraak voor een second opinion bij de kraakbeenspecialist in Maastricht.

De MRI liet zien dat de restanten van het kraakbeenletsel “niet noemenswaardig” waren, maar dat het zeker mogelijk was om de restschade te “repareren” middels kraakbeentransplantatie. Dat betekende voor de 5e keer opereren zonder garantie dat het dan ook daadwerkelijk goed zou komen. Daarbij alweer een half jaar revalideren en na dat jaar weer starten met hardlopen. Na veel gesprekken met deskundigen op dit gebied heb ik uiteindelijk besloten om dit niet te laten doen. Inmiddels was ik ook alweer wat wijzer in de materie en had ik geen klachten meer aan mijn knie.

In samenspraak met mijn behandelaars heb ik op 12 december het hardlopen weer hervat met behulp van het beginnersprogramma van Renate Wennemars. Stapje voor stapje en gewapend met mijn brace, die speciaal was gemaakt om het kraakbeen van de knie te ontlasten, ging ik aan de slag.

Inmiddels ben ik alweer een half jaar verder en ben ik nog steeds niet waar ik zijn wil. Het gaat langzaam, minuutje voor minuutje, kilometertje na kilometertje, maar ik ben weer aan het hardlopen en het gaat nog steeds goed. Ik weet gewoon nu dat ik niet over de top moet gaan, want dan krijg ik onherroepelijk de rekening gepresenteerd en dat is wel het laatste wat ik nu wil. Dan maar minder snel.

Inmiddels heb ik ook alweer mijn eerste triatlon gelopen, een 1/8 weliswaar, maarrrr…I AM RACING AGAIN!

Nu op naar de volgende – de ¼ triatlon in Weert. En als dat goed gaat durf ik mezelf wel in te schrijven voor een ½ triatlon in het najaar. Waar weet ik nog niet, ik heb wel wat ideeën. Maar laat ik eerst maar eens Weert doen en dan zien we wel weer verder.

Happy Diana

 

mrt 16

Waterfietsen, maar dan anders

IMG_4485Aquacycling; voor veel mensen een nog onbekende sport, wint in Stein steeds meer aan populariteit. Dat maakt nieuwsgierig en op uitnodiging van Steinerbos konden een aantal van onze leden de afgelopen week even proeven aan deze workout. Onder begeleiding van Thijs van der Sterren werden we aangenaam verrast door de impact die het Aquacyclen heeft op het lichaam.

Zoals je je misschien wel kunt voorstellen, lijkt aquacycling op een doodnormale spinningles. De fietsen staan echter in het water en hebben geen wielen of weerstandsknoppen. Ze bevinden zich op de bodem van het zwembad en voor de weerstand gebruik je het borsthoge water in het zwembad. Hoe harder je trapt, hoe zwaarder het wordt!

 

Ik ben gewend aan indoor spinning en de eerste keer op zo’n waterfiets voelt dan ineens heel gek. Je bent als het ware gewichtloos. Diezelfde gewichtloosheid verlaagt de impact op je gewrichten en dwingt je om je core veel meer te gebruiken. Een ander verschil met een gewone spinningles is dat de weerstand van het water, het lastig maakt om te fietsen. Je benen beweeg je eigenlijk meer naar voren en achteren, in plaats van op en neer.

IMG_4479

Aqua Cycling2

 

De les bestaat uit een intervaltraining van ongeveer 45 minuten: een warming-up, een aantal verschillende cyclingposities, onderwaterworkouts voor je armen en als laatste een stretch. De constante bewegingen – op een lekkere beat – laten je hart flink pompen. De druk van het water ‘masseert’ de spieren en stimuleert de doorbloeding wat je lichaam weer helpt te herstellen. Het resultaat? Een total body workout die amper spierpijn oplevert en je een super relaxed gevoel geeft. Althans dat was mijn ervaring!In het begin op de fiets vraag je je af hoe je hier een fatsoenlijke workout mee kunt hebben, maar dat verandert al snel als Thijs ons pyramides laat trappen. Als snel hijgt iedereen zich het onnozel en kijkt Thijs hulpeloos aan, wanneer hij steeds langzamer lijkt af te tellen.

IMG_4481IMG_4484

Na de les wordt nog wat nagekletst en worden elkaars ervaringen gedeeld; “een leuke les”, “verassend”, “pittig”, “goed voor de beentjes” zijn zo een aantal kreten die te horen waren. Op de vragen of we dit als vereniging in kunnen zetten als training houden we nog even een slag om de arm. Er zijn meerdere mogelijkheden waar we ons over zullen beraden. Je kunt uiteraard ook meetrainen met een van de reeds bestaande groepen. Een aanrader is het zeker….

Fietsen in het zwembad. Moet je doen. Is een goede workout… en veilig!

 

feb 11

Een knieblessure met een staartje!

Op 6 mei 2015 maakte ik een onverwachte draaibeweging met mijn linkerknie.

Het onderzoek van de orthopeed in Zuyderland en de MRI-scan stelden vast dat mijn voorste kruisband was afgescheurd en dat ik behoorlijk kraakbeenletsel (graad 4) had aan de binnenkant van mijn knie.
Tja, en daar zit je dan… het is niet makkelijk, en helemaal niet als sportliefhebber. Ik ging van 12 uur sporten per week naar ampel 4 uurtjes. Ik had geen pijn, maar ik knakte telkens door mijn SM2015_2knie als ik even niet oplette. Angst en onzekerheid om door mijn knie te gaan namen toe en dat maakte sporten ineens niet meer leuk.

Het was wel duidelijk dat ik een voorste kruisband reconstructie nodig had, zodat ik uiteindelijk alles weer kan doen, ook qua sporten. Echter voordat deze operatie kon plaatsvinden moest ik eerst een andere operatie ondergaan waarbij het gat waar de plug van de vorige kruisbandreconstructie in had gezeten, gevuld moest worden. Dit moest vervolgens nog eens 3 maanden goed uitharden voordat hier weer een nieuwe kruisband op vastgezet kon worden. Tja en daar vervliegen je plannen voor een Ironman in 2015 EN 2016! Maar goed, ik had geen keuze en in die periode heb ik niet stilgezeten; ik deed elke dag oefeningen en fietste regelmatig. Belangrijk was om de periode voor de operatie te werken aan het versterken van de spieren rond de knie. Dat komt na de operatie beslist ten goede. Daarvoor ben ik met name gestart met EMS (Electro Muscle Stimulation). En dat laatste was een hele goede zet.06-01-2016

Omdat het een revisie VKR moest worden (15 jaar geleden was diezelfde kruisband al eens gescheurd) en omdat er kraakbeenletsel was moest ik een aangepast revalidatieproces gaan volgen. Daarvoor werd een speciale brace aangemeten die ik na de operatie 6 weken lang, 24 uur moet dragen.

29-11-2015_2De brace was ruim voor de operatie klaar en ik was de koning te rijk toen ik hoorde dat ik hiermee gerust kon hardlopen – ook voor de operatie!

Dat zeiden ze niet tegen dovemansoren. Het eerste wat ik deed was een proefloopje, gewoon een vlak kort stukje door de buurt. De loopaholics onder ons weten wellicht precies wat ik bedoel als ik zeg wat een geweldig fijn gevoel dat gaf. Er volgden nog vele loopjes en voor ik wist liep ik weer een halve marathon.
Inmiddels is de operatie achter de rug (6 januari 2016) en heb ik een nieuwe kruisband (Patella Bone Tendon Patella reconstructie) en is het kraakbeen middels icepicking gerepareerd. Ik heb nog 1 week te gaan met krukken en brace en dan kan ik weer langzaamaan gaan opbouwen. De eerste 6 weken is rust héél belangrijk, daarna gaat de revalidatie “écht” beginnen, nog 1 week dus! :-). Het herstel verloopt uitermate goed.

 

jun 14

Eerlijk blessureleed

Toen ik vorig jaar in het najaar weer meer last kreeg van mijn rug en daardoor een hele tijd niet lekker kon hardlopen, besloot ik daar maar niet te veel over te schrijven. Ik wilde niet zo’n blessure klaagmens worden. Want wees nu eerlijk, wie wil er nu lezen over hoe vervelend andermans blessure is? Niemand toch?

Inmiddels is de blessure nog steeds aanwezig en tot overmaat van ramp verdraai ik 5 weken geleden mijn linkerknie met als gevolg een gescheurde knieband……nog meer gas terug!

Nu ik me vandaag weer echt rot zit te voelen en tot in mijn kleine teen zit te balen omdat ik niet dat kan doen wat ik wil – lekker sporten – besluit ik om eens een keer wel eerlijk over mijn blessure te schrijven. En dan vooral over wat het met me doet. Want eerlijk schrijven over afzien is leuk, eerlijk schrijven over uitdagingen ook, maar eerlijk schrijven over gevoelens ligt toch wat lastiger. Maar goed;  ik zal vast niet de enige zijn die er last van heeft. En stel nu dat er vandaag één iemand die dit leest denkt niet alleen te zijn, dan heb ik tenminste een goede daad verricht!

Ik voel me dus zwaar klote! Zo dat is eruit!

Want na een half jaar rommelen met pijntjes hier en pijntjes daar heb ik al het hele voorjaar niet lekker kunnen trainen. Ik heb niet lekker kunnen lopen, geen snelheid op kunnen bouwen en de afgelopen 5 weken kon ik niet eens lopen vanwege mijn knie. Dat de Ironman van Maastricht voor mij in de vriezer ligt, moge duidelijk zijn. Meer wil ik er niet over kwijt. Als je me goed genoeg kent, kun je verder zelf wel invullen hoe ik me daarbij voel! Fietsen gaat gelukkig wel en dat doe ik ook veel, alleen nu krijg ik ook last van mijn bil na een lange fietstocht en krijg ik ineens weer meer pijn aan mijn knie! Soms word ik er wel een beetje moedeloos van. Mijn huisarts herinnert me dan telkens weer aan mijn leeftijd. B..ll Sh..T denk ik dan.

Ik ben deze week bij de fysio en chiro geweest en de weken hiervoor ook. We werken aan mijn lijf, met behandelingen en oefeningen. Volgens hen komt het wel allemaal goed. Maar zo voelt het niet. Het lijkt zelfs erger te worden. Het is net alsof mijn hele lijf door één slecht functionerende spier in totale klaagmodus gaat. Ineens voelt niets meer goed. Een pijntje hier, een pijntje daar en wat vaag gekraak hier en daar. Het is net alsof ik helemaal geen sporter ben, maar meer een mevrouwtje die sporters probeert na te doen.

En dat doet pijn, dat maakt me verdrietig. Niet eens zozeer dat ik minder snel ben en minder kan doen, maar wel dat ik me geen sporter voel, maar meer een oud wijf. Dat ik soms geloof dat ik een kluns ben en dat mijn lijf zwak is. En het ergste is dat ik vandaag niet geloof dat het ooit nog beter wordt.

Is dat dan wat een blessure met een sporter doet? Of voel ik me alleen zo en zit het in mijn hoofd?

Als ik mijn behandelaars mag geloven, kan ik ooit weer hard lopen zonder pijn, alleen ik geloof het niet;

Als ik mijn behandelaars mag geloven, gaat mijn blessure wel over, alleen ik geloof het niet.

Soms heel soms is het zaak om niet naar mijn eigen gedachten te luisteren maar meer vertrouwen te hebben op de mensen om me heen, op de mensen die me goede raad geven, me helpen waar ze kunnen en me vertrouwen willen geven. Ik denk dat ik dat maar een wat meer ga doen…..Want als ik me bedenk dat ik ooit van niets tot een hele triatlon heb bereikt ? Dan zal het inderdaad ooit wel goed komen.

apr 19

De Alternatieve

16761828934_683c08e61c_h‘s Morgensvroeg om 7.00 uur vertrek ik voor een mooie en zware rit in België. Samen met Dennis had ik me ingeschreven voor de 160 km met 2500 hoogtemeters. Echter ik was al een week verkouden en was nog steeds niet helemaal fit en nog steeds aan’t snotteren. Mocht het niet echt lekker gaan dan kon ik altijd nog de tocht inkorten en eventueel; kiezen voor de 100 of 130 km.

De start was in ’s Gravenvoeren. Dennis kwam met de fiets, ik ging met de auto. 220km totaal was me toch wat veel van het goede. De dag begint fris met een 2 – 2,5 graden. Het is kkkkoud. Al snel warmt het lichaam op als we de eerste klim krijgen. De temperatuur zal later op de dag oplopen tot een krappe 13 a 14 graden, maar wel de hele dag een lekker zonnetje. Zo nu en dan een flink windje, dus dan maar even aanhaken bij een groepje of gewoon even een tandje terug.

De route was uitgezet over voor mij onbekende wegen en heuvels met af en toe wel heel erg pittige steile klimmetjes. Daar zijn de Cauberg en Keutenberg niks tegen. De eerste echte serieuze klim die we moesten nemen was de Rue de Général Thys in Dalhem. Ik vond het al gek dat we na de rotonde weer terug reden, Gelukkig tipte Dennis me net op tijd; “zet maar een tandje terug Diaan, dit is een pittige”.

Het genieten maakt af en toe ook plaats voor afzien, want er zaten een akelig steile klimmetjes in. De Rue Thesny is een mooi voorbeeld. Kort, maar niet kort genoeg om snel te vergeten. Het zou mij niets verbazen als het hier op sommige stukken tegen de 20% is, en dat was bij nog twee klimmetjes zo (al was het maar gevoelsmatig). Kortom, het was af en toe flink harken. Dat was toch wel een beetje een verrassing moet ik zeggen, maar dat maakte de tocht juist ook weer leuk.

Na een 80-tal kilometers samen te hebben gereden, besloot ik voor de splitsing met de 160 km af te buigen en de 130 km te vervolgen. Ik had toch teveel last van mijn verkoudheid . De rest van de route ging zoals in het begin, op en af, er waren weinig vlakke stukken en de wind leek zich tegen ons gekeerd te hebben. Beuken op de klimmen, beuken tegen de wind in.

De laatste 10 km hadden we dan wel wind mee maar ook hier zaten nog een paar flinke hellingen in zodat mijn laatste energie uit mijn lichaam verdween. Na de finish kon ik moe maar met een voldaan gevoel terug kijken op een ontzettende mooie rit die zeker voor herhaling vatbaar is. De ravitaillering door de organisatie was perfect geregeld. Er was genoeg te eten en te drinken.

apr 09

De 60 van Texel

De eerste vijf kilometer zijn verhard richting de Hors. Ik zie het eerste stuk zelfs mensen met blote voeten lopen. Respect! Vanaf de Hors is het wind en regen tegen richting het Turfveld in de Dennen. Het eerste wisselpunt voor de estafette na 15 kilometer. Er vormen zich waaiers op het strand met verschillende tempo’s. Ik loop van groep naar groep op zoek naar het juiste tempo van ongeveer 6.10 min/km á 6.30 min/km. Het strand ligt er schitterend bij vanwege de storm van afgelopen week. Het loopt lekker. We lopen over de Randweg en slaan dan het Paggapaadje in richting het strand. Opnieuw draaien we tegen de wind en de regen in en gaan op weg naar Paal 21.

Strand

Het strand lag er prima bij tijdens de 13e Zestig van Texel. Een beetje wind en regen zorgt voor een pittig stuk.

Ik stop bij bijna elke 5 kilometerpost om te drinken. Blijven drinken en eten spookt door mijn hoofd, dát is de essentie. Inmiddels draaien we het strand af en gaan we de “Nederlanden” en de “Slufter” in. We passeren het “Oorlogsschip” en zien voor het eerst de vuurtoren liggen. Voor mij mentaal een opkikker, want dan zit ik op de helft. Ik had van te voren gepland om dan te stoppen. Ik had met San afgesproken dat ze bij de vuurtoren zou staan. Al met al loopt het wel lekker. Dat is een geluk, ik had verwacht dat ik veel meer last zou hebben van mijn bil. Bij de tweede wissel van de estafette is het best wel druk, een poort van mensen vormen de nodige aanmoedigingen.

Vanaf hier gaat het onverhard verder, het is even wennen na het losse zand. Dan breekt ineens de zon door. Ik krijg het warm en zie ernaar uit dat ik San weer zie bij de Vuurtoren.  Ik loop voorbij de vuurtoren en zie geen San. Dan zal ze bij het volgende punt staan, de KNRM! Echter ook hier is ze niet. Ik loop verder en even vóór De Cocksdorp zie ik ze zitten op een bankje. Ik stop even om andere kleren aan te trekken en wat te eten en drinken. Het gaat nog steeds goed en ik had al eerder besloten om door te lopen. Ik had tenslotte al 38km erop zitten! Vanaf nu kan ik gaan aftellen!

Molen

Op het moment dat ik bij Prins Hendrik ben zijn inmiddels 5 uur verstreken en heb ik 44 km erop zitten. Het is 15.30 uur en de cut off tijd hier is 16:15. Ik heb dus nog genoeg tijd voor de laatste 15 km. De cut off tijd in Den Burg is om 17.35 uur. Het gaat nu niet meer zo heel erg soepel, de harde ondergrond speelt parten. Af en toe moet ik even wandelen, waarna ik de draad weer snel oppak. Maar wat wil je na ruim 45 kilometer beuken tegen de natuurelementen en vooral tegen jezelf! Ik moet zeggen dat het vooral mentaal een zwaar punt is.

Het lichaam wil allang niet meer maar de geest neemt het over.

Ik wil toch binnen die 7 uur finishen. Er volgt nog zware passage over de klinkers in Oosterend, een lang stuk richting Oudeschild over de Waddendijk, de doorkomst door Oudeschild, en als klap op de vuurpijl nog de doorkomst over de Hogeberg. Het hoogste punt van Texel. Na 5 kilometer volgen de kilometerbordjes, nog 5, nog 4, nog 3….op nog 2 km voor de finish staan San en mama. Wat een aangename verrassing. Ik zet de vaart erin, nog even en dan is het 17.35 uur en ik wil toch echt binnen de 7 uur finishen.

In de verte hoor ik de speaker al, dat maakt dat ik die laatste meters nog kan versnellen richting de finish. De Zestig van Texel is véél meer dan 60 kilometer. Met name het mentale aspect is doorslaggevend. De reis, de loop, de gedachte, de beproeving, de beleving, dát is de uitdaging. Ik hoor mijn naam. Ik zie San en mama. Het zit erop.

Zes uur, achtenvijftig minuten en zesenvijfig seconden geven nooit weer wat er allemaal door mij heen ging vandaag. Nu eerst een biertje en een warme douche. Het is mooi geweest voor vandaag. De cirkel is rond.

I DID IT!

Finish

 

 

 

 

 

 

Foto’s 60 van TEXEL!

nov 02

Mijn eerste Ultratrail – De Beartrail (56k)

OBeartrail (1)p zaterdagmorgen 19 oktober vertrok ik al vroeg van huis richting Voeren.
Ik had me een tijdje geleden in een opwelling ingeschreven om de 57 km te gaan lopen van de Beartrail. Erg vooruitstrevend als je nagaat dat ik 3 weken ervoor nog de 43 km van de Hoge Veluwe Zoom Trail heb gelopen. Die heb ik zeker nog 2 weken in mijn benen gevoeld. Om toch zo veel mogelijk uitgerust te zijn had ik de week ervoor weinig getraind, (bijna) volledige rust genomen en alleen af en toe eens een kort loopje van max 8 km om de spieren soepel te houden. De mindset was 57 km! maar ik hield nog een slag om de arm. Als het echt niet lekker ging zou ik de afkorting van de 37 km nemen.

Het was de 3de editie van deze geweldig mooie loop door de Belgische Voerstreek en tevens mijn 3de deelname. De eerste 2 keren heb ik de 37 km gelopen. Het zou mijn eerste ultratrail worden! De 57 km beslaat de hele Voerstreek en laat alle mooie plekjes van dit stukje Vlaams Limburg zien, inclusief het hoogste punt van Vlaanderen. Het parcours bestaat uit veel single trails, pittige beklimmingen, mooie uitzichten en meer dan 90% off-road. Zeker een van mijn lievelingstrails!

Ik was weer eens rijkelijk vroeg aanwezig. Ik had lekker nog even tijd om bij de stands van Scarabee en Raidlight te snuffelen. De spullen waren nog niet allemaal uit de auto, maar toch had ik al wat mooie spulletjes gespot. Helaas niet in mijn maat aanwezig! Ik deed rustig mijn ding en stond tamelijk relaxed aan de start. Om 9:00 uur loste Raymond dan eindelijk het startschot voor de 57 km en off we go!  Het begin ging over herkenbare stukken. Vanwege de regenval van de afgelopen dagen bleek al snel dat het een zware tocht zou gaan worden. Zeker toen we na een paar kilometer omhoog moesten in een geul waar het water rijkelijk naar beneden stroomde. Ik zag lopers voor me uitwijken om zoveel mogelijk op de droge stukken te lopen, maar dat had uiteindelijk weinig zin. Dan maar dwars erdoorheen en goed uitkijken, het was nog glad ook met al die keien en kiezels.

Beartrail (2)

Foto: Yvonne Silverentand

Beartrail (29)De tocht vervolgde zijn weg, door een weiland omhoog, door het bos, daarna lange stukken naar beneden, over weilanden, en zelfs door een erg modderig knollenveld. Even voor de 21 km kwam de splitsing met de 37 km……afslaan of toch niet?……..nee het ging nog lekker, dus gewoon de 57 km tocht volbrengen. Bij 23 km was de tweede verzorgingspost. Na ongeveer 27 km gaan we weer het bos in. Het is er behoorlijk modderig en met de vele plassen water houd ik mijn voeten niet echt droog. Die hoop had ik trouwens al lang laten varen 🙂 . Inmiddels loop ik al niet meer zo voorzichtig, nat word ik toch en ik knal er dwars doorheen, verstand op nul – blik op oneindig, als een bulldozer heb ik soms het gevoel….. Ik geniet met volle teugen van de geweldig mooie omgeving en ik loop in een heerlijke flow.  Het feit dat ik toch gekozen heb voor de 57 km geeft me het nodige zelfvertrouwen en kracht! Ik verbaas me erover dat het me zo gemakkelijk af gaat. De benen voelen nog steeds goed en als het zo goed blijft gaan ga ik die finish gemakkelijk halen. Het eten gaat deze keer ook goed. Bij lange trails heb ik nogal eens de neiging om niet voldoende te eten. Ik ben dan zo in een flow, dat ik gewoon vergeet te eten, en vaak genoeg word ik ook nog misselijk van al die zoetigheid. Dat dan met alle gevolgen en nadelen van dien. Deze keer gaat het gelukkig goed en om het half uur neem ik netjes een gelletje of een reepje en probeer daarbij voldoende te drinken. Dat gaat goed, tenminste tot 42 km.

Beartrail (8)Ik weet totaal niet waar ik ergens lig in de race, ik haal wat lopers in en word vervolgens weer ingehaald. Af en toe sluit ik me bij een enkele lopers aan en laat me stukken “vooruittrekken”. Ik merk dat ik dan makkelijker loop en het langer volhoud om een hoger tempo te lopen dan wanneer ik alleen loop. Op het moment dat het dan teveel word laaBeartrail (28)t ik me weer zakken en pak mijn eigen tempo weer op. Of het verstandig is op zo’n afstand? Ik weet het (nog) niet, nog nooit zover gelopen.

Het gaat nog steeds goed. Langzaamaan begin ik weer stukken te herkennen van vorige jaren. Ook zie ik ineens meer lopers en realiseer me dat de 57 km route zich weer heeft samengevoegd met de 37 km. Even later kom ik bij de laatste rust. Ik neem alle tijd en drink een colaatje, eet een wafel en een handje vol pinda’s. Ineens begint mijn lijf te sputteren. Ik voel mijn rug en benen stijf worden en bedenk me dat ik nog 15 km te gaan heb. Het is alsof ik in een gat val! Mijn lijf geeft aan dat het genoeg is geweest, ik heb (te?) veel gegeven en nu sta ik hier met de gebakken peren. Maar ik geef niet op, ik geef NOOIT op. Ik ga weer langzaam op weg en moet het eerste stuk wandelen om de rug en benen weer een beetje op gang te krijgen. Als ik maar eenmaal weer loop…..dan gaat het wel weer. Maar dan moet ik ook blijven lopen en niet meer stoppen. Halverwege heb ik nog even moeten stoppen om mijn blaas te legen (teken dat ik in ieder geval genoeg had gedronken). Het heeft toen ook weer even geduurd voordat ik weer op gang kwam.

Rond het 50 km punt begint het ineens te regenen, alsof we nog niet genoeg water hebben gehad…….Ik weet inmiddels dat het niet meer zo ver is, nog een stuk door het veld, onder de brug door, bergje af en dan rechtsaf het veld in richting startlocatie. Ik loop om het voetbalveld heen en kijk op mijn horloge. Tegelijkertijd hoor ik de omroeper iets zeggen van “kijkt nog even op de horloge…..”.

Ik loop langs de tribune en roep mijn startnummer naar de speaker, die was ik immers onderweg verloren, waarschijnlijk met het opbergen van mijn poles. Na 55,92km kom ik in 6.29:28 over de finish. Huh, dat kan niet denk ik…….ik loop naar het bankje om mijn tag te laten verwijderen en Raymond komt me feliciteren met mijn 2e plek! “je bent 2e dame” vertelt hij me! Ik kijk hem verbaasd aan en vertel hem dat dit mijn eerste Ultra Trail is! Ik mompel nog wat over een “geweldig parcours, rete zwaar, veel modder enzo….., maar oh zo geweldig mooi” en begeef me langzaam naar de douches. Mijn dag kan niet meer stuk! Ik heb weer enorm genoten en doe het volgend jaar zeker nog een keer over. Stella Petric was eerste en Ho Jung Mulder kwam als derde over de streep. Tot volgende jaar!

Beartrail (32)Beartrail (30)

 

 

 

okt 06

Hoge Veluwe Zoom Trail (43km)

Hoge Veluwe Zoom Trail (42K)

5 oktober begint een beetje miezerig. We hadden een hotel in Ooij geboekt, zo’n 25 km van de start vandaan. Met de Fletcher hotelbon die ik had gewonnen op de VIP-dag van AFAS, was dit het meest dichtstbijzijnde hotel dat ik kon boeken. Na een rijkelijk actieve dag samen met San en Zoë op de Hoge Veluwe en na een mega slechte nacht (het hotel was erg gehorig…..) verscheen ik de dag erna nog doodmoe aan het ontbijt. Pffff dat gaat wat worden, ik hoop dat ik in de loop van de ochtend iets fitter word. We reden redelijk vroeg aan. De dag ervoor op het park hadden we ervaren dat de afstanden van – naar erg uit elkaar lagen. Om te voorkomen dat we ons moesten haasten zijn we maar op tijd vertrokken. We waren redelijk vroeg ter plekke, konden de auto vlakbij parkeren en kon ik me in alle rust omkleden. Echt, het ging ook in “alle rust”. Het feit dat ik nog moe was en me in eerste instantie niet hoefde te haasten resulteerde ook in een stressloze voorbereiding. Ik was dan ook NET op tijd voor de start. Jammer genoeg stond ik daardoor achteraan, maar ja, ik was onderweg.

HVL (4)Om 11:00 uur klonk het startschot, eerst een paar honderd meter over asfalt, San en Zoë nog even gedag zwaaien en vervolgens on-route voor de resterende 43 onverharde kilometers. Het tempo van de groep lag in het beginstuk behoorlijk hoog en ik liet me onbewust meeslepen. Hier en daar haal ik wat lopers in, om nog iets verder naar voren te komen

Na ongeveer 5 kilometer is het tempo iets getemperd en worden de paden smaller en moeilijker begaanbaar. Dan dienen de trappen van de Franse Berg zich aan. Het gaat op en af. De meeste hoogtemeters van het parcours worden hier wel gemaakt. Ik loop nog steeds met een groepje en er zit niets anders op dan mijn tempo aan te passen aan de groep. Door de miezer zijn de houten treden bovendien glad geworden en dat betekent oppassen geblazen. Het is hier echt spekglad en ik heb geen zin om in de eerHVL (5)ste kilometers al onderuit te gaan. Na het trappenparcours volgt een stuk door het bos waarna we vervolgens bij de eerste drankpost aanbelanden. De eerste 11 kilometers zitten erop. Ik had gehoopt om San, Jolanda en Henk hier te zien, het was tenslotte een punt waar we 2 x langs zouden komen. Echter helaas. Even wat drinken en dan maar weer verder – de zandvlakte op. Overal waar ik kijk, maar dan ook echt overal zie ik alleen maar zand met hier en daar een graspol en een verdwaald naaldboompje. Het lopen is loodzwaar, de zand houd me tegen. Ik duw, trek, maar heb het gevoel nauwelijks vooruit te komen. Mijn benen en heupen beginnen langzaam pijn te doen. Hoe vaak je ook traint op zanderige ondergrond, het went nooit en het maakt het ook echt niet minder zwaar. Maar wat waar is waar; de aanblik van dit mooie stukje Veluwe is adembenemend! Alleen al daarom!!

Even later zie ik de verte een groene jas opdoemen en ineens zie ik ook Zoë….daar is San! Ik was inmiddels helemaal weggezonken in gedachten om maar zo snel mogelijk dit zandpad van bijna 6 km achter de rug te hebben. Ik stop heel even om mijn ervaringen tot dan toe te delen met haar. Ben blij dat ze er is op net zo’n lastig moment. Jolanda en Henk waren er nog niet. Even HVL (6)dachten we dat we Jolanda aan zagen komen lopen en ik rende er snel naartoe. Tja als je niet goed ziet….. maar helaas, het was geen Jolanda! Jammer, nu was er geen gelegenheid meer om ze onderweg ergens te zien. Alleen nog bij de finish! Ik neem afscheid van San en Zooke en vervolg mijn weg. Op dat moment ben ik al bijna 17 kilometer onderweg. Ik geniet van de vele afwisselende paden en uitzichten en de daarbij horende kleuren- en geuren pracht. Nu weet ik ook waarom ik zo graag lange trails loop. En het mag dan ook lekker lang duren. Ik geniet van de paarse lavendel, de donkergroene naaldbomen en het spierwitte zand. De Veluwe op zijn mooist! Ik loop nu weer lekker, erger dan het 6km lange zandpad kan het niet meer worden en ik geef me over aan de grillen van de natuur. Af en toe toch weer flinke stukken mul zand, maar ook daar zal wel weer een einde aan komen. Ik loop mijn race en bij elk 5 kilometer paaltje spreek ik mezelf bemoedigend toe: “alweer 5 km verder”, je nadert de 42…..!.

Ineens na 35 kilometer duikt er een pad-brede plas water op. Lopers voor me stoppen even en aarzelen hoe hier overheen te komen….een omweg is er niet, dan maar dwars erdoorheen…. Ik volg en besluit om er dan maar met volle vaart doorheen te banjeren. Man wat was dat water koud, ik krijg ineens kramp in mijn kuit en moet even stoppen… jammer want ik had net een groepje gevonden waar ik me aan op kon trekken. Ik moest ze helaas laten gaan, maar na een kleine 2 kilometer haal ik ze weer in – plaspauze voor de mannen – kwam dat even goed uit.

We vervolgen het pad voor de laatste 5 kilometer. Voordat we weer het bos ingaan komen we door een stuk heide dat zo is dichtgegroeid dat er geen pad meer te zieHVL(11)n is. Lopen gaat hier onmogelijk. De gedachten dat de heide wel eens vol kon zitten met teken doet me even gruwelen. Ik hoor een loper voor me nog zeggen “als ik nu nog geen teken heb…..”. brrrr. Bij het verlaten van dit stuk heide veeg ik snel mijn armen en benen af met mijn buf……als er maar niks op blijft zitten….. Bij het vervolgen van mijn pad is dit weer snel vergeten als we door het bos worden geleid met de mooie, smalle paadjes met vooral veel bochten. Even later hoor ik in de verte de speaker al door de bomen klinken en nog even dan zie ik het meer. Ik kijk of ik San, Jolan en Henk al kan zien en ja……ik vang een glimp van hen op. Met nog een laatste rondje rondom het meer kom ik na 4 uur en 51 minuten moe maar zeer voldaan over de finish. Wat was dit een gave trail! en niet te vergeten wat een TOP organisatie! Chapeau MST!

Het zien van San en Zoë en Jolanda en Henk geeft me weer wat extra energie om voor de laatste keer gas te geven naar de finish!

Yes I did it again!

sep 22

2 triatlons op 1 dag!

Zaterdag 20 september zouden we met de club gezamenlijk deelnemen aan de 1/8 triatlon in Maastricht. Vervolgens zou op zondag 21 september de Olympic Distance zijn. Omdat ik eigenlijk ook mee wilde doen met de OD schreef ik me voor beide evenementen in. Later werd bekend dat de OD afstand ook op de 20e september gehouden zou worden. Weliswaar in de ochtend maar zodoende waren wel beide afstanden op 1 dag. Lang nadenken hoefde ik er niet over. Ik had voor allebei ingeschreven en zou ze ook allebei doen,  dan maar op 1 dag!

Zogezegd, zo gedaan stond ik zaterdagmorgen om half 8 al op het wedstrijdterrein, fiets ingecheckt, spullen klaargemaakt, richting zwemstart. Inmiddels had ik wel wat aanpassingen gedaan aan mijn wetsuit zodat de kraag wat losser zat. Deze keer wilde ik niet nog eens meemaken dat ik geen lucht kreeg….

De zwemstart was wat onduidelijk. Er lag geen lijn in het water en het was niet duidelijk waar de startstreep was. Uiteindelijk bleek dat we veel te ver naar voren in het water lagen en met zijn alle terug moesten. Na zeker 10 minuten in het water gehangen te hebben ging dan uiteindelijk het verlossende schot. We waren op weg! Het zwemmen ging boven verwachting goed. Dat ik niet de snelste was dat wist ik en dat ik geen geweldige zwemtijd ging neerzetten wist ik ook. Als ik maar constant kon blijven zwemmen. En dat deed ik. Tevreden stapte ik na 31 minuten uit het water en liep naar de wisselzone. De wissel gaat allesbehalve lekker…waar is mijn bril? Ik had hem toch klaargelegd? Zeker gepikt was mijn eerste gedachte….. In mijn tas had ik nog een reservebril, maar voordat ik die te pakken had was alweer een minuut verstrekken. Dan maar geen sokken in de fietsschoenen, helm op, gelletje onder mijn broekspijp en wegwezen…Ik begin meteen te eten en drinken en de vaart zit er vanaf het begin goed in. 8 rondjes van 5km met gevaarlijke stukken; veel bochten, stoep op, stoep af, links, rechts, links, rechts, drempels en dan weer recht vooruit knallen.  Geen fijn parcours omdat je na elke bocht en obstakel weer opnieuw moet aanzetten wat extra veel kracht kost. Af en toe was het ook nog opletten geblazen als de verkeersregelaars nog even snel even een auto of fietser doorlieten…… ! miljaar, weer vol in de remmen. Weer opnieuw aanzetten. En al helemaal te zwijgen over enkele wandelaars en fietsers die lak hadden aan het feit dat er een wedstrijd gaande was en zo voor gevaarlijke situaties zorgden op de fietspaden.

De loopwissel ging gelukkig sneller, al had ik mijn helm te vroeg losgemaakt……word je meteen teruggefloten…, weer stoppen en maar vastmaken; snel schoenen wisselen, helm af en hoppa, start van het looponderdeel. Ook hier wist de organisatie niet goed waar ze moesten staan….., dan maar OP het parcours….miljaar man. Geërgerd begon ik aan mijn eerste loopronde. Richting Gouvernement, langs de kade alwaar het keerpunt. Vlak stuk. Wederom zat ik snel op tempo wat ik ook 2 ronden heb vol weten te houden. Na 2:42 uur nadert dan eindelijk de finish! Een mooie tijd! 3e in AK40 niet verkeerd.

Na de nodige rust, een stevige lunch en een powernapje ga ik op weg voor mijn 2e triatlon die dag! Onderweg naar de wisselzone, om nog wat spullen klaar te leggen, kom ik al een aantal leden van de vereniging tegen. Sommigen verklaren me voor gek dat ik voor de 2e keer die dag een triatlon doe!. Ik bedenk het me ook en moet eerlijk toegeven dat ik me eigenlijk helemaal niet echt moe voel en ik wel nog een 1/8 ste aankan.
Ik begeef me met de rest van de club naar de zwemstart, inmiddels op de hoogte van de startlijn start ik wijselijk achteraan. Het zwemmen gaat wederom verrassend goed, daarna een snelle fietswissel en een even snelle loopwissel. Nu lag wel alles netjes klaar (de bril lag nog gewoon in mijn tas). Bij de finish hoor ik mijn naam roepen Diana Smeets, 1e dame AK45! Oke…. niet verwacht, maar wel leuk.  Even later zie ik Paul en Marie-Louise, jeetje wat had ik hun lang niet meer gezien…… we kletsen even en en spreken af elkaar te bellen. En dan even later sta ik op het podium om mijn rijstevlaai in ontvangst te nemen. Yeuj daar had ik zin in! Tevreden en voldaan rijd ik na een lange dag terug naar huis waar ik samen met San een lekker stukje vlaai eet op mijn overwinning. Je moet het je maar bedenken om 2 triatlons op één dag te doen….. Que tijd heb ik niets ingeleverd.

Oudere berichten «