«

»

jun 14

Eerlijk blessureleed

Toen ik vorig jaar in het najaar weer meer last kreeg van mijn rug en daardoor een hele tijd niet lekker kon hardlopen, besloot ik daar maar niet te veel over te schrijven. Ik wilde niet zo’n blessure klaagmens worden. Want wees nu eerlijk, wie wil er nu lezen over hoe vervelend andermans blessure is? Niemand toch?

Inmiddels is de blessure nog steeds aanwezig en tot overmaat van ramp verdraai ik 5 weken geleden mijn linkerknie met als gevolg een gescheurde knieband……nog meer gas terug!

Nu ik me vandaag weer echt rot zit te voelen en tot in mijn kleine teen zit te balen omdat ik niet dat kan doen wat ik wil – lekker sporten – besluit ik om eens een keer wel eerlijk over mijn blessure te schrijven. En dan vooral over wat het met me doet. Want eerlijk schrijven over afzien is leuk, eerlijk schrijven over uitdagingen ook, maar eerlijk schrijven over gevoelens ligt toch wat lastiger. Maar goed;  ik zal vast niet de enige zijn die er last van heeft. En stel nu dat er vandaag één iemand die dit leest denkt niet alleen te zijn, dan heb ik tenminste een goede daad verricht!

Ik voel me dus zwaar klote! Zo dat is eruit!

Want na een half jaar rommelen met pijntjes hier en pijntjes daar heb ik al het hele voorjaar niet lekker kunnen trainen. Ik heb niet lekker kunnen lopen, geen snelheid op kunnen bouwen en de afgelopen 5 weken kon ik niet eens lopen vanwege mijn knie. Dat de Ironman van Maastricht voor mij in de vriezer ligt, moge duidelijk zijn. Meer wil ik er niet over kwijt. Als je me goed genoeg kent, kun je verder zelf wel invullen hoe ik me daarbij voel! Fietsen gaat gelukkig wel en dat doe ik ook veel, alleen nu krijg ik ook last van mijn bil na een lange fietstocht en krijg ik ineens weer meer pijn aan mijn knie! Soms word ik er wel een beetje moedeloos van. Mijn huisarts herinnert me dan telkens weer aan mijn leeftijd. B..ll Sh..T denk ik dan.

Ik ben deze week bij de fysio en chiro geweest en de weken hiervoor ook. We werken aan mijn lijf, met behandelingen en oefeningen. Volgens hen komt het wel allemaal goed. Maar zo voelt het niet. Het lijkt zelfs erger te worden. Het is net alsof mijn hele lijf door één slecht functionerende spier in totale klaagmodus gaat. Ineens voelt niets meer goed. Een pijntje hier, een pijntje daar en wat vaag gekraak hier en daar. Het is net alsof ik helemaal geen sporter ben, maar meer een mevrouwtje die sporters probeert na te doen.

En dat doet pijn, dat maakt me verdrietig. Niet eens zozeer dat ik minder snel ben en minder kan doen, maar wel dat ik me geen sporter voel, maar meer een oud wijf. Dat ik soms geloof dat ik een kluns ben en dat mijn lijf zwak is. En het ergste is dat ik vandaag niet geloof dat het ooit nog beter wordt.

Is dat dan wat een blessure met een sporter doet? Of voel ik me alleen zo en zit het in mijn hoofd?

Als ik mijn behandelaars mag geloven, kan ik ooit weer hard lopen zonder pijn, alleen ik geloof het niet;

Als ik mijn behandelaars mag geloven, gaat mijn blessure wel over, alleen ik geloof het niet.

Soms heel soms is het zaak om niet naar mijn eigen gedachten te luisteren maar meer vertrouwen te hebben op de mensen om me heen, op de mensen die me goede raad geven, me helpen waar ze kunnen en me vertrouwen willen geven. Ik denk dat ik dat maar een wat meer ga doen…..Want als ik me bedenk dat ik ooit van niets tot een hele triatlon heb bereikt ? Dan zal het inderdaad ooit wel goed komen.