«

»

jun 10

De Ω Trail – Aywaille

De Ohm, de meeteenheid van de weerstand aan de inspanning symboliseert perfect deze trail beladen met moeilijkheden zoals, een hoogteverschil van 1900hm+ op de 35km, die meteen goed is voor een record in België, technische stukken afgewisseld met meer rollende, klimmende en zeer steil dalende stukken. Maar het meest aantrekkelijke deel van deze trail is het parcours. Een bloedmooi parcours die je meeneemt door natuurgebieden vergelijkbaar met die in de Franse bergen en prachtige wilde bossen. Zonder te spreken van de unieke en prachtige vallei Ninglinspo die op zichzelf al de moeite waard is. Een ander aspect dat wat “cachet” toevoegt aan deze trail: een passage nabij de beroemde Redoute, de bekendste beklimming van Luik – Bastenaken – Luik.

Selfie Deze trail is mijn laatste trainingswedstrijd voor de Mont Blanc Marathon en met 35+km en 1900+ (veel) hoogtemeters een serieuze training. Zondagmorgen 8 juni reis ik af naar Aywaille in de Belgische Ardennen. Ik arriveer met een heerlijk zonnetje, maar zoals dat vaker het geval is in de Ardennen, slaat het weer al snel om! Om 9:30 raast er een fikse onweersbui over Aywaille. “Het parcours word nog even goed gesmeerd”. Ik probeer wat te schuilen maar besluit uiteindelijk maar naar de start te rennen.  Aan de start staat iedereen hutje mutje onder de tent, maar net voor de start van 10 uur stopt de regen en klaart de lucht gelukkig weer op. De zon komt door en het is meteen benauwd. Het tweede shirt dat ik had aangetrokken omdat het ineens fors afkoelde kon ik snel weer uitdoen.  Een official roept iets in de microfoon, uiteraard in het Frans. Ik heb werkelijk geen idee wat hij zegt.  Ik vang wel zoiets op van gladheid, gevaar, water?? Even later word het belangrijkste gedeelte nog eens herhaald in het Nederlands. Toch goed gehoord met mijn gebrekkige Frans….

Ik heb me voorgenomen niet helemaal achteraan te starten. Ik weet dat het eerste gedeelte veel single tracks zijn en mijn ervaring met mijn vorige trails is dat achteraan starten nogal voor vertraging zorgt. Tevens heb ik me voorgenomen geen gekke dingen te doen, lekker lopen, geen risico’s nemen en rustig aan, genieten en vooral heel blijven.

Het aantal hoogtemeters is fors. Op de website hadden ze het over 1650+, tijdens de briefing waren het er al 1800+, maar uiteindelijk gaf mijn Garmin 1900+ aan! Ik had mijn poles vandaag dus mee en dat was geen overbodige luxe! Eerlijk, ik was blij dat ik ze bij me had! De eerste 10 kilometers zijn pittig. Ik voel aan mijn benen dat het niet slim was om afgelopen vrijdag voluit te gaan op de 10km van de Pepijnloop. De combinatie met de benauwdheid brengt me aan het twijfelen of ik de 35km wel red, maar na de eerste klim voel ik het al niet meer. Even later als ik de afslag mis naar de 35km en plots op de route van de 20 zit, heb ik nog even getwijfeld…..Ik ben toch teruggelopen naar de 35k! gewoon DOORGAAN!

De eerste Ravito doemt op en ik voel dat ik nog genoeg water bij heb, even kort wat drinken, een paar zoutjes en weer on-route. Na een mooi stuk door de bossen met een forse klim volgt een geweldig uitzicht. Tjee wat is het hier mooi!

web6NinglinspoNa de tweede ravito komen we in het mooiste gedeelte van de trail: De Ninglinspo, een zijriviertje van de Ambleve, een sterk dalende rivier, op een lengte van 2,5km met een hoogteverschil van 200+. Er volgt een pad langs de rivier waar we vele malen overheen moeten, soms met een bruggetje, over een omgevallen boom en soms er gewoon doorheen. Niet zonder risico overigens, want op de natte gedeelten is het spekglad. Het grote genieten is begonnen. Even later komen we bij de waterval; cascade la Chaudière. Het gaat verder bergop, bergaf, geweldig mooi parcours, zwaar, samen afzien, elkaar helpen.

De gehele route heb ik geen idee waar ik ben, ik ben blij dat ik wat foto’s heb kunnen maken zodat ik op dit geweldige avontuur kan terugkijken. Het is continu alert lopen, en toch geniet ik weer met volle teugen. Gek eigenlijk, jezelf helemaal kapot lopen en toch ervan genieten. De geur van hout, modder, water. Meer is vandaag niet nodig. De laatste kilometers zijn zwaar, mijn benen voelen zwaar, helemaal verzuurd, mijn voeten doen zeer en ik snak naar de finish. Ik weet dat ik er bijna ben en dat maakt het des te zwaarder, ik weet alleen niet hoe ver  het nog is. Het laatste stuk gaat dwars door de rivier de Ambleve. Eerst nog langs de kant, maar op een gegeven moment gewoon door het water, kniediep. Ik zie mensen voor me strompelen, de stenen zijn spekglad en het is balanceren om niet in het water te vallen. Het geeft anders een heerlijke verkoeling.

web2

Uit het water zijn er nog zo’n 500 meter te gaan. En dan eindelijk na bijna 5 ½ uur de Finish! Bij binnenkomst zie ik mensen met een La Chouffe en ook ik kan mij niet beheersen, ik neem er ook een! Dat heb ik wel verdiend! Samen met een heerlijk bord pasta kom ik weer een beetje bij van deze behoorlijk zware maar onwijs mooie tocht.

Conclusie: Wederom een TOP trail, het parcours is meer dan uitdagend en behoorlijk technisch. De sfeer was typisch Belgisch. Was de Koning van Spanje ‘pittig’, deze was gewoon zwaar. Ik heb deze beproeving relatief goed doorstaan en dat is mooi. De Mont Blanc Marathon wordt nog een uitdaging maar als ik dit kan dan zou het in Chamonix ook moeten lukken!

Naamloos

images