«

»

okt 06

Hoge Veluwe Zoom Trail (43km)

Hoge Veluwe Zoom Trail (42K)

5 oktober begint een beetje miezerig. We hadden een hotel in Ooij geboekt, zo’n 25 km van de start vandaan. Met de Fletcher hotelbon die ik had gewonnen op de VIP-dag van AFAS, was dit het meest dichtstbijzijnde hotel dat ik kon boeken. Na een rijkelijk actieve dag samen met San en Zoë op de Hoge Veluwe en na een mega slechte nacht (het hotel was erg gehorig…..) verscheen ik de dag erna nog doodmoe aan het ontbijt. Pffff dat gaat wat worden, ik hoop dat ik in de loop van de ochtend iets fitter word. We reden redelijk vroeg aan. De dag ervoor op het park hadden we ervaren dat de afstanden van – naar erg uit elkaar lagen. Om te voorkomen dat we ons moesten haasten zijn we maar op tijd vertrokken. We waren redelijk vroeg ter plekke, konden de auto vlakbij parkeren en kon ik me in alle rust omkleden. Echt, het ging ook in “alle rust”. Het feit dat ik nog moe was en me in eerste instantie niet hoefde te haasten resulteerde ook in een stressloze voorbereiding. Ik was dan ook NET op tijd voor de start. Jammer genoeg stond ik daardoor achteraan, maar ja, ik was onderweg.

HVL (4)Om 11:00 uur klonk het startschot, eerst een paar honderd meter over asfalt, San en Zoë nog even gedag zwaaien en vervolgens on-route voor de resterende 43 onverharde kilometers. Het tempo van de groep lag in het beginstuk behoorlijk hoog en ik liet me onbewust meeslepen. Hier en daar haal ik wat lopers in, om nog iets verder naar voren te komen

Na ongeveer 5 kilometer is het tempo iets getemperd en worden de paden smaller en moeilijker begaanbaar. Dan dienen de trappen van de Franse Berg zich aan. Het gaat op en af. De meeste hoogtemeters van het parcours worden hier wel gemaakt. Ik loop nog steeds met een groepje en er zit niets anders op dan mijn tempo aan te passen aan de groep. Door de miezer zijn de houten treden bovendien glad geworden en dat betekent oppassen geblazen. Het is hier echt spekglad en ik heb geen zin om in de eerHVL (5)ste kilometers al onderuit te gaan. Na het trappenparcours volgt een stuk door het bos waarna we vervolgens bij de eerste drankpost aanbelanden. De eerste 11 kilometers zitten erop. Ik had gehoopt om San, Jolanda en Henk hier te zien, het was tenslotte een punt waar we 2 x langs zouden komen. Echter helaas. Even wat drinken en dan maar weer verder – de zandvlakte op. Overal waar ik kijk, maar dan ook echt overal zie ik alleen maar zand met hier en daar een graspol en een verdwaald naaldboompje. Het lopen is loodzwaar, de zand houd me tegen. Ik duw, trek, maar heb het gevoel nauwelijks vooruit te komen. Mijn benen en heupen beginnen langzaam pijn te doen. Hoe vaak je ook traint op zanderige ondergrond, het went nooit en het maakt het ook echt niet minder zwaar. Maar wat waar is waar; de aanblik van dit mooie stukje Veluwe is adembenemend! Alleen al daarom!!

Even later zie ik de verte een groene jas opdoemen en ineens zie ik ook Zoë….daar is San! Ik was inmiddels helemaal weggezonken in gedachten om maar zo snel mogelijk dit zandpad van bijna 6 km achter de rug te hebben. Ik stop heel even om mijn ervaringen tot dan toe te delen met haar. Ben blij dat ze er is op net zo’n lastig moment. Jolanda en Henk waren er nog niet. Even HVL (6)dachten we dat we Jolanda aan zagen komen lopen en ik rende er snel naartoe. Tja als je niet goed ziet….. maar helaas, het was geen Jolanda! Jammer, nu was er geen gelegenheid meer om ze onderweg ergens te zien. Alleen nog bij de finish! Ik neem afscheid van San en Zooke en vervolg mijn weg. Op dat moment ben ik al bijna 17 kilometer onderweg. Ik geniet van de vele afwisselende paden en uitzichten en de daarbij horende kleuren- en geuren pracht. Nu weet ik ook waarom ik zo graag lange trails loop. En het mag dan ook lekker lang duren. Ik geniet van de paarse lavendel, de donkergroene naaldbomen en het spierwitte zand. De Veluwe op zijn mooist! Ik loop nu weer lekker, erger dan het 6km lange zandpad kan het niet meer worden en ik geef me over aan de grillen van de natuur. Af en toe toch weer flinke stukken mul zand, maar ook daar zal wel weer een einde aan komen. Ik loop mijn race en bij elk 5 kilometer paaltje spreek ik mezelf bemoedigend toe: “alweer 5 km verder”, je nadert de 42…..!.

Ineens na 35 kilometer duikt er een pad-brede plas water op. Lopers voor me stoppen even en aarzelen hoe hier overheen te komen….een omweg is er niet, dan maar dwars erdoorheen…. Ik volg en besluit om er dan maar met volle vaart doorheen te banjeren. Man wat was dat water koud, ik krijg ineens kramp in mijn kuit en moet even stoppen… jammer want ik had net een groepje gevonden waar ik me aan op kon trekken. Ik moest ze helaas laten gaan, maar na een kleine 2 kilometer haal ik ze weer in – plaspauze voor de mannen – kwam dat even goed uit.

We vervolgen het pad voor de laatste 5 kilometer. Voordat we weer het bos ingaan komen we door een stuk heide dat zo is dichtgegroeid dat er geen pad meer te zieHVL(11)n is. Lopen gaat hier onmogelijk. De gedachten dat de heide wel eens vol kon zitten met teken doet me even gruwelen. Ik hoor een loper voor me nog zeggen “als ik nu nog geen teken heb…..”. brrrr. Bij het verlaten van dit stuk heide veeg ik snel mijn armen en benen af met mijn buf……als er maar niks op blijft zitten….. Bij het vervolgen van mijn pad is dit weer snel vergeten als we door het bos worden geleid met de mooie, smalle paadjes met vooral veel bochten. Even later hoor ik in de verte de speaker al door de bomen klinken en nog even dan zie ik het meer. Ik kijk of ik San, Jolan en Henk al kan zien en ja……ik vang een glimp van hen op. Met nog een laatste rondje rondom het meer kom ik na 4 uur en 51 minuten moe maar zeer voldaan over de finish. Wat was dit een gave trail! en niet te vergeten wat een TOP organisatie! Chapeau MST!

Het zien van San en Zoë en Jolanda en Henk geeft me weer wat extra energie om voor de laatste keer gas te geven naar de finish!

Yes I did it again!