↑ Terug naar De wereld door mijn ogen

Hoornvliestransplantatie

Inmiddels is het 4 dagen geleden dat ik een hoornvliestransplantatie heb ondergaan van het rechteroog en het gaat met de dag beter. Vandaag is eigenlijk de eerste dag dat ik genoeg energie en moed heb om een en ander op papier te zetten. Het is nl niet zo gegaan zoals ik me dat had voorgesteld.

De datum 19 november had een bijzondere lading; Jolanda, mijn zusje zou dan 52 jaar worden. Een datum die je dan niet snel vergeet. Jolanda heeft helaas geen 52 jaar mogen worden, ze overleed op 18 november door een tragisch ongeval! De wereld stond stil op dat moment. Je bent weken van te voren bezig met de operatie en op het moment dat dit bericht binnenkomt, stort je wereld in. Niets is meer belangrijk, niets is meer spannend, niets is meer zoals het altijd was. Jolanda was niet meer. Onwerkelijk, ongelooflijk! Je leeft dan in een soort roes! Je word geleefd. Even heb ik nog gedacht om de operatie uit te stellen, maar met mijn gezichtsvermogen op dat moment zou dat niet verstandig zijn geweest (rechts 25% – links 70%).

Na een enerverende dag in Arnhem bij Henk en de kinderen, meldde ik mij de dag erna op 19 november om 8 uur in het AZM Maastricht. Na de standaard onderzoekjes (bloeddruk, temperatuur, vragenlijstjes etc.) mocht ik me in het operatieshirt hijsen om vervolgens te wachten totdat ik werd opgehaald voor de operatie.

Om 10 uur was het zover. Ik werd in bed naar beneden gereden en werd geparkeerd op de operatietafel. Ik was totaal niet zenuwachtig en viel bijna in slaap. Ik was nog doodmoe van de dag ervoor en moest veel aan Jolanda denken, geen tijd om me nerveus te maken. Om half 11 werd ik uiteindelijk naar de operatiekamer gereden.

De narcose vond ik wel wat akelig, gelukkig werd alles rustig verteld. Ik moest huilen, huilen om Jolanda.

Na de operatie weet ik alleen maar flarden; ik werd wakker, vroeg hoe laat het was: 5 over twaalf, ik keek op en zag mama en San binnenkomen, hoe laat is het? half 2! Het eerste wat ik at was pure chocolade met nootjes……. De verpleegster fronste daarbij even haar ogen…..

Nu was het vervolgens 24 uur plat blijven liggen op mijn rug! Geen kussen, alleen maar een handdoek. Alleen met eten en naar de WC gaan mocht ik even overeind komen, maar daarna moest ik meteen weer gaan liggen. Het werd een beproeving. Ik had veel pijn en voelde me zwaar klote! Voor de pijn kreeg ik s’nachts Morfine, in ieder geval een middel waar ik ook een beetje op kon slapen, maar lang duurde dat niet! Na 3 Morfinepilletjes was het nog steeds geen ochtend!