«

»

aug 11

Ironman Zürich 29 juli 2013

0427_55430KLDiana Smeets, “YOU ARE AN IRONMAN!….Na 13u13min brulde de speaker deze woorden voor mij door zijn microfoon! Alle emoties die in dat ene moment vervat zaten zijn moeilijk te beschrijven…op dat ene moment werd alle emotie van een jaar hard trainen losgelaten…”

Dat jaar begon vorig jaar zomer nadat ik voor de site van TV Stein gek-scherend had laten vallen ooit wel een hele triathlon te ambieren, en dan het liefst  wel voor mijn 50ste!. Voordat ik het wist zat ik achter de PC om een mooie wedstrijd uit te zoeken om deze wens te kunnen verwezenlijken.
Inschrijving voor de Ironman in Zürich volgde al snel, plannen werden gemaakt, coach werd gezocht en in December 2012 begon ik met mijn uitdaging. Dagen, weken, maanden volgden met een strak schema. Discipline was noodzakelijk want naast een full-time baan en een sociaal leven was het vaak passen en meten. Ik was halverwege ook nog net begonnen met een nieuwe job. Gelukkig kreeg ik van alle kanten de nodige steun en support om te knokken voor mijn droom: een Ironman volbrengen! Het was niet altijd even gemakkelijk, ‘s ochtends vroeg uit bed, weer en wind trotseren, toch kiezen voor de training ipv die leuke film. Het was soms afzien, maar ik heb het er graag voor over gehad, ik wist tenslotte waarvoor ik het deed.

De laatste 2 weken voor de IRONMAN stonden er een paar lichte trainingen op het programma, waarvan ik niet wist of ik ze wel of niet ging doen. Het was wel goed zo. Ik had genoeg gedaan, op een gegeven moment moet je ook vertrouwen hebben dat het goed is. Ik voelde dat mijn lichaam rust nodig had. Ook de val van 6 weken geleden heeft me noodgedwongen al eerder gas terug laten nemen. Ik had een flinke smak op mijn heup en knie gemaakt, waardoor het hardlopen amper zonder pijn verliep. De laatste drie weken voor de wedstrijd heb ik helemaal geen looptrainingen meer gedaan, bang dat ik iets forceerde. Mijn grootste zorg was dat ik de marathon niet kon uitlopen. Het enige wat belangrijk was, was dat alle trainingsenergie die ik het afgelopen half jaar geïnvesteerd had in deze race niet voor niets zou zijn geweest.

Eindelijk zover
Nadat we Zoé bij Es en Pat hadden gedropt, vertrokken San en ik donderdagmiddag  26 juli richting Zurich. Een half jaar lang had ik keihard getraind en nu zou het dan echt gaan gebeuren. Zenuwen had ik nog niet echt. Echter eenmaal aangekomen in Zurich en bij het zien van het Ironman terrein, begon het toch lichtelijk te borrelen. Het was erg warm en na de registratie, breefing en verkenning van het terrein en de Expo zijn we snel naar het hotel gereden. Nog even een uurtje losgereden, lekker gegeten en op tijd naar bed.

De spanning stijgt!
Vrijdag kon ik pas laat in de namiddag de fiets inchecken, die dag zijn we relaxed in en om het hotel blijven hangen, het was heet dus weinig activiteiten; rust, een middagdutje, wat boodschappen doen en wat eten.

De fiets moest met de rode en de blauwe zak naar de wisselzone en  aangezien het terrein niet met de auto bereikbaar was moest dit met openbaar vervoer. Een heel gedoe. Intussen was het volop zon en liepen de temperaturen aardig hoog op in Zurich (gemeten 40,5 C), waardoor het een hele opgave werd om gepakt en gezakt op de plaats van bestemming te komen.

Met alles netjes op zijn plaats, de wisselzone verkend  was het tijd om terug naar het hotel te vertrekken om nog wat te eten en op tijd naar bed te gaan.

Om 04.00u ging de wekker, om 5:15u werden we opgehaald door een taxi. Met de ervaring van de dag ervoor had ik niet zoveel zin meer om met het openbaar vervoer te reizen, die stress wilde ik ons niet ook nog aandoen.

Aangekomen heb ik nog even de banden gescheckt en de voeding op de fiets gedaan. Nog even goed gekeken waar mijn RUN en BIKE bags hingen om die snel te kunnen vinden tijdens de hectiek van T1 en T2.

San was ook mee en ik realiseerde me dat zij eveneens een zware dag tegemoet zou gaan. Ik heb nog nooit aan de zijlijn gestaan, maar ik kon me een beetje voorstellen hoe zenuwslopend en afmattend het moet zijn. Petje af dat ze de hele dag in de buurt is gebleven om me aan te moedigen en om er gewoon te zijn!

Inmiddels was al gecommuniceerd dat we niet met wetsuit mochten zwemmen omdat het water te warm was. Het zou dus nog een stuk zwaarder gaan worden. Maar hier maakte ik me geen zorgen over. Tot 6:45u kon ik inzwemmen; even de spiertjes laten weten wat er te wachten staat.  Om 6:45u stond iedereen klaar op het strand  te wachten op het startschot. Er was zelfs een klein stuk strand afgezet voor “Women Only”. Geweldig, menig man had dit plekje ook al gevonden. Ik heb nog nooit zo’n relaxte zwemstart meegemaakt. En dat met 2500 deelnemers tegelijk.

De start

DSC_0041KLOp het strandje zie ik alleen maar gele badmutsen. Wat een deelnemers, het is een kippenvelmoment. Voor me barst een geweldig festijn los van adrenaline. Ik ben geen goede zwemmer en besluit om links naast de massa mijn eigen “stukje” te zwemmen. Het water is alles behalve koud en ik zit goed in mijn slag. Ik ga niet zo snel als ik misschien zou kunnen, maar dat hoeft ook niet. De dag is nog lang. Ik moet zelfs even lachen als ik even terugdenk aan mijn debuut. Mijn “eerste” deed ik in Neunen en ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik van alle kanten geschopt en getrapt werd en ik het zwemmen vreselijk vond. Ik kon vrij goed mijn eigen tempo blijven zwemmen. In 1:42 kwam ik uit het water. Niet geheel ontevreden. Ik had een snellere tijd verwacht maar och, ik had lekker gezwommen, niet tot het uiterste en toch een nette zwemtijd. T1 ging soepel en hop op de fiets.

Beleving

0427_19204 - kopieDe eerste 30km waren langs het meer dus daar kon je mooi even bijkomen van het zwemmen en ondertussen een lekker tempo fietsen, eten en drinken. Met een gemiddelde van 33km/uur reed ik vervolgens naar de eerste beklimming. Voor de beklimming nog geven snel een bidon water mee pakken die ik over m´n hoofd goot om nog een beetje af te koelen voor de klim. Eenmaal boven was het weer wat dalen, vals plat en wat kleine klimmetjes. Niet heel pittig dus genoeg tijd om weer in een lekker tempo te komen en mezelf te blijven verzorgen met eten en drinken. Halverwege was er nog een mooi klim: de Beast, deze liet mij even denken aan een stuk van de Alpe ‘dHuez. Een klim met percentages tot 8%, flink omhoog en ook lang. Daarna was het weer even plat maar al snel was er weer een klim. Een heel stuk vals plat van een kilometer of tien. Na het klimmen in de bloedhitte volgt dan weer een afdaling tot aan het meer van Zurich dus dat is dan wel weer lekker.

Hoge snelheden, water en wind om af te koelen. De eerste fietsronde eindigde met een beklimming van de Kilchberg. 700 meter lang, 17% steil. Onder Zürichgangers is deze puist beter bekend als “Heartbreak Hill”. Door het grote aantal toeschouwers waan ik mij een echte wielrenner in de Tour. Ik word naar boven geschreeuwd door de mensenzee. Als ik boven ben hoor ik de speaker roepen: “Und Diana Smeets  aus Holland kommt vorbei”….. hmmm. klinkt goed, ik krijg vleugeltjes en ik knal de tweede fietsronde in……

De tweede fietsronde is lang. Hij is net zo lang als de eerste, maar voor mijn gevoel is hij langer.  De hitte in combinatie met de klimmetjes breken me op. Gek genoeg blijft mijn gemiddelde snelheid vrij constant. Na 160km ruik ik de wissel……ik bedenk me… nog 20km op de fiets en dan de marathon….. Bij de wissel zag ik San weer, tjee wat was ik blij haar weer te zien, ik had haar vanaf het zwemmen niet meer gezien. Even begroeten, die tijd heb ik ons even gegund.

Afzien

0427_40657De eerste 6km lopen gingen lekker en ik voelde me goed. Ik had geen last van mijn knie en als ik dit tempo vol kon houden kon ik de marathon in 4 uur lopen. Ik had geen last van de hitte, focus, nam regelmatig water en sponzen en kon mezelf goed “koel” houden. Ik genoot en keek er naar uit om San weer te zijn bij de finishzone. Echter na 6km kreeg ik last van mijn knie, het zal toch niet waar zijn……… Bij de finishzone zag ik San en sprak mijn bezorgdheid uit… als ik dit maar volhoud……… Na het 13km punt ben ik even bij een verzorgingspost gestopt om fatsoenlijk te drinken, echter daarna kon ik bijna niet meer lopen van de pijn….. toch doorgezet en gelukkig kwam ik weer op gang, niet snel maar ik liep… niet meer wandelen dus. Na de 2e ronde was de pret er al aardig vanaf en begon het afzien. San riep me nog na “KOM OP JE KUNT HET!”, ja ik kan het: “Never Ever Give Up” was het motto, ik moest en zou die finish halen. Inmiddels was ik overgeschakeld op de overlevingsmodus met de focus op de finish. Bij elke verzorgingspost heb ik wel wat genomen, water, spons, ijsblokje, een Powerbar gelletje, boullionnetje. Ik moest goed voor mezelf blijven zorgen. Gelukkig begon het wel wat meer bewolkt te worden en later is er zelfs nog een klein buitje gevallen dus qua temperatuur was het prima. In het park vlak bij de finish werden de ronde bandjes uitgedeeld en na bijna 4 rondes mocht ik het rode bandje in ontvangst nemen dat symbool stond voor de laatste ronde. YES!! Ik kon weer een beetje lachen, ik had het bijna gehaald….. nog een kleine kilometer te gaan als ik voor de laatste keer de Seestrasse oploop. Voor me zie ik lopers met een rood bandje….. die kan ik nog inhalen denk ik, ik zet de versnelling erin en raas over de finish straat, ik hoor de muziek steeds harder worden…mensen langs de kant zien dat ik een rood bandje heb en beginnen te klappen en roepen, ineens hoor ik San schreeuwen en zie haar al bij de finish staan, dat is echt kicken…. Nu nog de bocht om,  een paar meter……,de muziek en de energie van het publiek zorgden ervoor dat ik in een soort van trance richting de finish rende, ineens krijg ik vleugels en “vlieg” over de finish .

0427_NIEUWKLFinish

Met mijn handen in de lucht en tranen in mijn ogen loop ik onder de finish boog door en ik hoorde de speaker roepen:

Diana Smeets, YOU ARE AN IRONMAN. Een onbeschrijfelijk gevoel van uitputting, geluk en vol adrenaline schoot er door mijn hele lijf. Wat een waanzinnig gevoel en ik wat was ik blij om San aan de andere kant van de boog te zien staan. Met mijn medaille om mijn nek viel ik in haar armen en schoot maar een gedachte door m’n kop. Ik heb het geflikt, wat een bizarre race, wat rete zwaar, maar wat gaaf! Ik ben gewoon een IRONMAN!

Zie hier mijn in beeld

28 juli 2013 is een dag geworden die ik mijn hele leven niet meer zal vergeten.
Het was een sjieke wedstrijd, het was een tof weekend!  Het is echt een inspiratiebron voor mij geweest om het maximale uit mezelf naar boven te halen. En er zit nog veel meer, daar ben ik van overtuigd! Met een plan en een sterke focus kom je overal, no mather what! Zoals mijn oma altijd zei: “waar een wil is, is een weg”

Als je dan ’s avonds na de wedstrijd je iPhone bekijkt en je ziet dat er heel veel mensen de wedstrijd hebben gevolgd en een berichtje hebben gestuurd, dan doet dat deugd, heel veel deugd.
Daarom bedankt aan alle supporters!!! Geweldig dat jullie zo hebben meegeleefd !!!

En bedankt San, …, niet alleen om te supporteren, maar ook voor al de rest!

En natuurlijk ook bedankt aan al diegenen die deze geweldige ervaring voor mij mogelijk hebben gemaakt met steun, advies, begeleiding, coaching, training……noem maar op.