«

»

jul 01

Marathon du Mont Blanc

Om niet snel te vergeten……!

Na maanden voorbereiden rijden we donderdagochtend om 9:00 uur richting Chamonix. Met 850 km voor ons verloopt de reis voorspoedig. Na 8 uur komen we aan in Les Houches waar ons hotel ligt. Het hotel is gemakkelijk te vinden en na het droppen van onze bagage rijden we door naar Chamonix. Nieuwsgierig als we zijn en niet kunnen wachten tot morgen. Gemakshalve zetten we de auto in de parkeergarage naast de trailexpo en uitgifte startbewijzen. Het dorp ademt trail; het hele weekend staat in het teken van de Skyrunning Championships en bied dit weekend in totaal 7 wedstrijden waarvan de Marathon op zondag het hoogtepunt is. Wat een heerlijke sfeer hangt hier. Het is gelukkig nog niet druk. We halen het startbewijs op en snuffelen nog even verheerlijkt over de trailexpo. Inmiddels hebben we wel trek gekregen en we strijken neer op een – naar wat later zal blijken – een heel duur terras! Maar allez, we genieten van onze pizza en ik durf zelfs een glaasje rosé erbij te nemen. Het dorp is gezellig druk met allemaal sportief uitziende (lees: strak in het vel zittende) mensen. We bezoeken de ene na de andere sportwinkel, allemaal ruim voorzien van de meest uitgebreide Trail materialen. We kijken onze ogen uit en de resterende dagen komen we er nog frequent. Ik koop uiteindelijk een paar nieuwe compressie-tubes, een regenjasje en San scoort nog een korte broek.

1CbordVrijdag zijn we met de kabelbaan naar Planpraz gegaan waar ook de finish van de marathon zou zijn op zondag. Boven hebben we eerst een stuk gelopen en daarna lekker een tijdje in het zonnetje liggen genieten. Het was open weer, het zonnetje scheen, lekker hapje, lekker drankje: genieten pur sang! In de namiddag hebben we naar de finish van de 80km gekeken en de start van de KMV gezien (1 km stijgen in 4km). Wat een helden, zeker als je nagaat dat de winnaar dit in 34 minuten heeft klaargespeeld! Onderweg terug naar de auto komen we Hans nog tegen, een ex-collega van Gilde. Hij is hier met het MST team. Vrijdagavond treffen we Wendy en Dennis. Zij zijn op vakantie in Frankrijk en komen speciaal voor de MBM naar Chamonix! Ik vind het geweldig en ik verheug me op een paar gezellige dagen. Dit weekend kan niet meer stuk! In het hotel hebben we heerlijk gegeten, bijgekletst en vooral genoten. We spreken af dat we zaterdag de kabelbaan Aiguille du Midi nemen met zicht op de hoogste top van de Mont Blanc. Helaas is het slecht weer en we zien aan de beelden dat de top volledig in de wolken zit. Tevens is het verboden voor honden waardoor we weinig te kiezen hebben.  We besluiten dan maar om te gaan winkelen. Later die dag klaart het weer wat op en gaan we met de eitjes naar Planpraz.  Dennis en Wendy hebben daar nog een stuk gewandeld en wij hebben lekker op het terras in het zonnetje geluierd; krachten sparen voorde grote dag. De weersvoorspellingen voor zondag zijn niet zo rooskleurig en gezien het heerlijke weer van dat moment kunnen we ons dat erg moeilijk voorstellen. Bij het ophalen van de kortingskaarten voor de liften hoor ik dat de liften zondag niet gaan en dat de finish van de marathon niet boven op Planpraz is maar in het centrum van Chamonix en dat alle deelnemers nog hierover geïnformeerd zouden worden.

Op zaterdagavond 21 uur krijg ik idd een sms’je dat het parcours aangepast is vanwege de slechte weervoorspellingen (harde stormwind, vrieskou en kans op sneeuw en onweer). De hoogste top is eruit en de finish is in Chamonix. Het risico is te groot! Ik ben ’s avonds bij het klaarmaken van mijn spullen maar uitgegaan van het meest koude en natte scenario; lange broek, regenjasje, extra shirt, extra buff en handschoenen. Teveel kun je nog altijd uitdoen, te weinig word afzien. ’s Morgens ben ik al voor de wekker wakker. Ik heb gelukkig goed geslapen en sta uitgerust op. Ik doe mijn ding, eet een broodje en we zijn om kwart voor 6 klaar voor vertrek. Om 6 uur staan we al bij de start. Veel te vroeg maar gelukkig is het nog droog. Eerst de zak met droge kleren inleveren, nog even naar de wc, nog een beetje eten en drinken, daarna aanschuiven in de massa. Een kwartier voor de start begint het te regenen en niet zo’n klein beetje.

Om 7:00 is de start: onder veel gejuich van supporters gaan we op weg, in de stromende regen. Ik vang nog snel een kleine glimp op van San die me nog aanmoedigend toeroept: “kom op Daantje, je kunt het!”. Eenmaal onderweg is de sfeergelaten, iedereen beleeft de regen op zijn/haar eigen wijze. Gemompel onder de regenmutsen maar vooral blijven doorgaan. De eerste paar kilometers lopen niet zo lekker, ik weet niet waaraan het ligt, ik heb het al snel warm, wil eigenlijk wat uitdoen maar besluit om mijn jasje toch aan te houden. Ik voel me niet echt sterk. Even rustig aan doen dan maar, geen gekke dingen doen nu. Ik loop gestaag verder en langzaamaan wordt het minder vlak. Stijgingen zijn nog niet echt steil en lang en de eerste 11 kilometer lopen we nog op brede paden. Na de eerste drankpost gaan we het bos in over single-tracks en daar is ook meteen een flinke opstopping.  Op dit punt verlies ik zeker een 20 minuten aan tijd, Ik krijg het koud en het frustreert me dat ik niet gewoon door kan. Tot de 2e dranktpost gaat het file-lopend verder. Het tempo van de voorganger is ook mijn tempo, gewild of niet. Op sommige stukken kan ik inhalen en kan ik weer even verder in mijn eigen tempo.
Bij de 2e drankpost bij Vallorcine zouden San, Wendy en Dennis staan. Ik nader het station, zoekende naar 2 groene en 1 paarse jas. Ik ben blij om hun te zien! Even bijpraten over mijn ervaringen tot nu toe, kus en weer verder! Op dit punt zit ik op 2:13 – 18km en 1150+hm. Vanaf nu begint het echte werk! Het parcours ligt er erg modderig en spekglad bij, weliswaar begaanbaar maar bij het zien van lopers met “gewone” loopschoenen moest ik toch even knikken, niet normaal dit! De grote klim naar de col du Puissière  is iMBM2014-10n 6 km 1000 meter stijgen…., in de regen….,op gladde modderige en rotsachtige ondergronden……en weer file lopen. Eerst door het weiland, dan door het bos en uiteindelijk boven de boomgrens. Het word kouder en kouder naarmate we hoger komen. Ik ben blij dat ik thuis mijn handschoen op de valreep nog heb meegenomen. Ondanks dat ik hard loop krijg ik het koud. Ik zie mensen langs de kant van het pad hun reserve sokken over hun handen trekken, het is stil onder de trailers. Het regent nog steeds en op deze hoogte waait het hard. De wind snijd en doet pijn in het gezicht. Doorlopen is mijn gedachte, vooral hard blijven doorlopen, zorgen dat ik zo snel mogelijk weer naar beneden kan, uit die wind.  In de verte zie ik het tentje van de organisatie en weet ik dat dit het hoogste punt is (2200m). Ik drink snel wat water en eindelijk kan ik afdalen. Op de weg naar beneden zie ik al enkele uitvallers, ingepakt in een veiligheidsdeken met een hulpverlener ernaast. De afdaling is lang: 1000m in 5 km – nog steiler dan de klim dus. Goed oppassen waar je je voeten neerzet, soms dribbelen, soms wandelen en soms met handen en voeten. De binnenzool van mijn schoen gaat dubbel zitten en ik moet stoppen om hem weer goed te leggen. Na de tweede grote verzorgingspost is het nog een dikke 12 km. Door het wijzigen van de route weet ik eigenlijk niet goed wat ik nog te gaan heb. Het profielkaartje wat ik bij me heb en wat bij de Ravito groot ophangt klopt toch niet meer?! Ik laat het erbij en gelaten ging ik maar weer op pad, ik zie het wel waar de tocht me naar toe gaat brengen. De tweede beklimming is wederom een beproeving door de modderige en gladde ondergrond. Er komt maar geen einde aan. De hoogtemeters op mijn Garmin lopen alleen maar op en ik ben al boven de 3000+hm. (van 2750 +hm uitgaande). Volgens mij is mijn Garmin helemaal van slag, het zouden net minder Hm zijn…?? och ja,……vooral blijven doorgaan, er komt hoe dan ook ooit een einde aan. Er wordt weinig rust gegund. In tegenstelling tot het begin gaat het nog wel lekker en intussen zijn de stokken mijn grootste vrienden geworden! Daarna weer een afdaling, een ware uitdaging….Het weer is inmiddels iets beter geworden en af en toe komt zelfs een beetje de zon door . Maar de hevige regenval heeft inmiddels gezorgd voor een spekgladde en modderige ondergrond. Het is uitkijken geblazen over wortels, losliggende keien en rotsen. Het is het continue geconcentreerd blijven opletten waar je je voeten neerzet. Ook hier gaat het niet erg hard en is het regelmatig “file”-lopen en wat ben ik blij als we dan eindelijk van de single track afkunnen en een open stuk richting La Flégère oplopen. Het blijkt de laatste drankpost. Ik neem nog een beetje Cola, en dan weer verder. Ik hoor dat het nog 6-7 km is. Inmiddels had ik San een SMS gestuurd dat ik nog maar 5 km hoefde (ervan uitgMBM2014-32aande dat het parcours 41km telde zoals aangekondigd). Uiteindelijk hebben die “5km” een klein uur geduurd! De afdaling is zwaar, na de nodige klimkilometers gaat het toch echt wel in je benen zitten. De afdaling begint over een breed stuk met losse stenen, daarna word het pas smaller en gaat over in een kronkelpad met rotsblokken. Doorlopen gaat gewoon niet hoezeer ik ook snel naar de finish wil. De laatste 2 kilometers zijn gelukkig goed begaanbaar.  Aan het eind van het pad roepen mensen iets in het Frans, ik kan ze niet verstaan maar ik ga ervan uit dat het zoiets is van: “nog maar een paar honderd meter…..” die paar honderd meter door Chamonix-centrum zijn geweldig. Overal staan mensen langs de kant, zo druk heb ik het nog niet meegemaakt in het dorp. Ik scan het publiek af naar wederom 2 groene en 1 paarse jas. Ik zie wel overal groen, maar kan ze niet vinden. Dan maar blik op oneindig, de bocht om en recht op de finish af… YES, I DIT IT!!! Met de tijd ben ik niet zo heel erg content, maar allez ik heb het gehaald en in deze omstandigheden moet ik vooral niet klagen! Ik had gehoopt op een tijd rond de 6,5 uur! Inmiddels heb ik San, Wendy en Dennis gevonden.

MBM2014-30Ik trakteer mezelf op een lekker biertje en een hand vol pure chocolade. Jeetje dat smaakt lekker. Na een douche in het sportcentrum hebben we samen een hapje gegeten en gedronken. Daarna nog even een paar sportzaakjes bezocht voor de laatste aankopen en toen weer terug naar het hotel. Om 18 uur speelt Nederland – Mexico en we besluiten om in de plaatselijke Pub van NaamloosLes Houches te gaan kijken. Daar hangt een groot TV scherm. Onder het genot van een Leffe en pinda’s genieten we van  een fantastische wedstrijd. Het is leuk om mee te maken dat ook de mensen in de pub vóór Nederland zijnen even hard meejuichen voor Nederland. Mijn dag kan niet meer stuk en na een klein hapje gegeten en gedronken te hebben in het hotel nemen we afscheid van Wendy en Dennis.  Maandagochtend rijden we weer naar Nederland. 8 uur later zijn we weer thuis en kunnen we Zoé weer ophalen. Helemaal blij natuurlijk!! Inmiddels zijn we weer twee dagen verder, weer begonnen op het werk en ik voel me eigenlijk fysiek best goed. Qua stijfheid en spierpijn valt het reuze mee, ik heb het erger gehad. Ook geen blaren of blauwe nagels. Maar ik voel wel dat mijn lijf moe is. Even een weekje rustig aan dus en donderdag een lekkere massage!…..dat heb ik wel verdiend dacht ik!

Meer foto’s van de Marathon du Mont Blanc