«

»

nov 02

Mijn eerste Ultratrail – De Beartrail (56k)

OBeartrail (1)p zaterdagmorgen 19 oktober vertrok ik al vroeg van huis richting Voeren.
Ik had me een tijdje geleden in een opwelling ingeschreven om de 57 km te gaan lopen van de Beartrail. Erg vooruitstrevend als je nagaat dat ik 3 weken ervoor nog de 43 km van de Hoge Veluwe Zoom Trail heb gelopen. Die heb ik zeker nog 2 weken in mijn benen gevoeld. Om toch zo veel mogelijk uitgerust te zijn had ik de week ervoor weinig getraind, (bijna) volledige rust genomen en alleen af en toe eens een kort loopje van max 8 km om de spieren soepel te houden. De mindset was 57 km! maar ik hield nog een slag om de arm. Als het echt niet lekker ging zou ik de afkorting van de 37 km nemen.

Het was de 3de editie van deze geweldig mooie loop door de Belgische Voerstreek en tevens mijn 3de deelname. De eerste 2 keren heb ik de 37 km gelopen. Het zou mijn eerste ultratrail worden! De 57 km beslaat de hele Voerstreek en laat alle mooie plekjes van dit stukje Vlaams Limburg zien, inclusief het hoogste punt van Vlaanderen. Het parcours bestaat uit veel single trails, pittige beklimmingen, mooie uitzichten en meer dan 90% off-road. Zeker een van mijn lievelingstrails!

Ik was weer eens rijkelijk vroeg aanwezig. Ik had lekker nog even tijd om bij de stands van Scarabee en Raidlight te snuffelen. De spullen waren nog niet allemaal uit de auto, maar toch had ik al wat mooie spulletjes gespot. Helaas niet in mijn maat aanwezig! Ik deed rustig mijn ding en stond tamelijk relaxed aan de start. Om 9:00 uur loste Raymond dan eindelijk het startschot voor de 57 km en off we go!  Het begin ging over herkenbare stukken. Vanwege de regenval van de afgelopen dagen bleek al snel dat het een zware tocht zou gaan worden. Zeker toen we na een paar kilometer omhoog moesten in een geul waar het water rijkelijk naar beneden stroomde. Ik zag lopers voor me uitwijken om zoveel mogelijk op de droge stukken te lopen, maar dat had uiteindelijk weinig zin. Dan maar dwars erdoorheen en goed uitkijken, het was nog glad ook met al die keien en kiezels.

Beartrail (2)

Foto: Yvonne Silverentand

Beartrail (29)De tocht vervolgde zijn weg, door een weiland omhoog, door het bos, daarna lange stukken naar beneden, over weilanden, en zelfs door een erg modderig knollenveld. Even voor de 21 km kwam de splitsing met de 37 km……afslaan of toch niet?……..nee het ging nog lekker, dus gewoon de 57 km tocht volbrengen. Bij 23 km was de tweede verzorgingspost. Na ongeveer 27 km gaan we weer het bos in. Het is er behoorlijk modderig en met de vele plassen water houd ik mijn voeten niet echt droog. Die hoop had ik trouwens al lang laten varen 🙂 . Inmiddels loop ik al niet meer zo voorzichtig, nat word ik toch en ik knal er dwars doorheen, verstand op nul – blik op oneindig, als een bulldozer heb ik soms het gevoel….. Ik geniet met volle teugen van de geweldig mooie omgeving en ik loop in een heerlijke flow.  Het feit dat ik toch gekozen heb voor de 57 km geeft me het nodige zelfvertrouwen en kracht! Ik verbaas me erover dat het me zo gemakkelijk af gaat. De benen voelen nog steeds goed en als het zo goed blijft gaan ga ik die finish gemakkelijk halen. Het eten gaat deze keer ook goed. Bij lange trails heb ik nogal eens de neiging om niet voldoende te eten. Ik ben dan zo in een flow, dat ik gewoon vergeet te eten, en vaak genoeg word ik ook nog misselijk van al die zoetigheid. Dat dan met alle gevolgen en nadelen van dien. Deze keer gaat het gelukkig goed en om het half uur neem ik netjes een gelletje of een reepje en probeer daarbij voldoende te drinken. Dat gaat goed, tenminste tot 42 km.

Beartrail (8)Ik weet totaal niet waar ik ergens lig in de race, ik haal wat lopers in en word vervolgens weer ingehaald. Af en toe sluit ik me bij een enkele lopers aan en laat me stukken “vooruittrekken”. Ik merk dat ik dan makkelijker loop en het langer volhoud om een hoger tempo te lopen dan wanneer ik alleen loop. Op het moment dat het dan teveel word laaBeartrail (28)t ik me weer zakken en pak mijn eigen tempo weer op. Of het verstandig is op zo’n afstand? Ik weet het (nog) niet, nog nooit zover gelopen.

Het gaat nog steeds goed. Langzaamaan begin ik weer stukken te herkennen van vorige jaren. Ook zie ik ineens meer lopers en realiseer me dat de 57 km route zich weer heeft samengevoegd met de 37 km. Even later kom ik bij de laatste rust. Ik neem alle tijd en drink een colaatje, eet een wafel en een handje vol pinda’s. Ineens begint mijn lijf te sputteren. Ik voel mijn rug en benen stijf worden en bedenk me dat ik nog 15 km te gaan heb. Het is alsof ik in een gat val! Mijn lijf geeft aan dat het genoeg is geweest, ik heb (te?) veel gegeven en nu sta ik hier met de gebakken peren. Maar ik geef niet op, ik geef NOOIT op. Ik ga weer langzaam op weg en moet het eerste stuk wandelen om de rug en benen weer een beetje op gang te krijgen. Als ik maar eenmaal weer loop…..dan gaat het wel weer. Maar dan moet ik ook blijven lopen en niet meer stoppen. Halverwege heb ik nog even moeten stoppen om mijn blaas te legen (teken dat ik in ieder geval genoeg had gedronken). Het heeft toen ook weer even geduurd voordat ik weer op gang kwam.

Rond het 50 km punt begint het ineens te regenen, alsof we nog niet genoeg water hebben gehad…….Ik weet inmiddels dat het niet meer zo ver is, nog een stuk door het veld, onder de brug door, bergje af en dan rechtsaf het veld in richting startlocatie. Ik loop om het voetbalveld heen en kijk op mijn horloge. Tegelijkertijd hoor ik de omroeper iets zeggen van “kijkt nog even op de horloge…..”.

Ik loop langs de tribune en roep mijn startnummer naar de speaker, die was ik immers onderweg verloren, waarschijnlijk met het opbergen van mijn poles. Na 55,92km kom ik in 6.29:28 over de finish. Huh, dat kan niet denk ik…….ik loop naar het bankje om mijn tag te laten verwijderen en Raymond komt me feliciteren met mijn 2e plek! “je bent 2e dame” vertelt hij me! Ik kijk hem verbaasd aan en vertel hem dat dit mijn eerste Ultra Trail is! Ik mompel nog wat over een “geweldig parcours, rete zwaar, veel modder enzo….., maar oh zo geweldig mooi” en begeef me langzaam naar de douches. Mijn dag kan niet meer stuk! Ik heb weer enorm genoten en doe het volgend jaar zeker nog een keer over. Stella Petric was eerste en Ho Jung Mulder kwam als derde over de streep. Tot volgende jaar!

Beartrail (32)Beartrail (30)