«

»

jan 30

Modder, modder en nog eens modder tijdens de Polar Bear Trail

Polar16Op zondagmorgen reed ik samen met Davy naar het zo mooie Belgische Teuven waar de eerste Polar Bear Trail ging plaatsvinden. Het had de avond ervoor goed geregend en je kon er gif op innemen dat het een erg modderig parcours zou zijn. We waren relatief vroeg en konden ons nog rustig voorbereiden op de race.Langzaam maar zeker werd het steeds drukker. Iets na 11 uur was de start en wat is een Polar Bear Trail nou zonder sneeuw?! ook daar was aan gedacht, onder een boog van sneeuw renden we dan eindelijk het weiland af waar we later bij de finish ook weer omhoog mochten. Eenmaal op de gewone paden begon het geglibber, wat een “pratchj” overal! niet meer normaal, wat een geglibber…… maar wat heb ik weer met volle teugen van deze race genoten.

Het was zwaar, maar fantastich. Meteen in het begin had ik al in de gaten dat het uitkijken geblazen werd. De start door het gras naar beneden viel nog mee, maar na een paar meter volgde al het eerste modderpad. Het bikkelen was begonnen. Als dit toch bepalend is voor de rest van het parcours de komende 22 km dan word het een pittige. En jawel hoor…..modus volle concentratie: AAN. Overal lag modder, waar ik ook keek, op elk pad, na elke bocht, berg op berg af,  22km lang! Tussendoor mochten we even over een paar stukjes asfalt, goed om alle klodders van je schoenen te stampen! Veel zin had dat niet want voordat alles goed en wel weg was begon het weer. De regen van de afgelopen dagen had goed zijn werk gedaan. De bodem was verzadigd geraakt en het water kon nergens meer naar toe. Met als gevolg enkeldiepe modderpaden.  En als je niet uitkeek en uitgleed zelfs neusdiep! Helaas is het me niet gelukt om de hele route overeind te blijven en kon ik de modder na 3 km zelfs bijna proeven. Niks gebeurd, weer snel overeind en verder. Nog meer uitkijken dus. Van de kou kreeg ik tranende ogen die het lastig maakten om het pad onder me goed te kunnen analyseren.  Het was steeds weer zoeken naar de beste plaats om mijn voeten neer te zetten en soms had ik geen andere keuze dan door de dikke blubber en waterpoelen heen te ploeteren. Het was vooral je aandacht erbij houden en in evenwicht blijven. Op sommige stukken was er geen doorkomen aan, en bergop al helemaal niet, rennen was dan ook onmogelijk.

 
Het is een prachtige omgeving, alleen heb ik er helaas vrij weinig van gezien. Het enige wat ik constant zag was modder, modder, en nog eens modder! Na ongeveer 13 km staan onze supporters Dennis, Wendy en Brioche ons op te wachten. Super dat ze zo’n eind door de blubber hebben gelopen om ons aan te komen moedigen! Want reken maar dat zij het ook niet schoon hebben gehouden.

Het parcours vervolgt zijn weg, en na de verzorgingspost gaat het alleen maar omhoog, gelukkig wel verhard. De slingerweg naar boven trekt zich lang en menigeen besluit om het laatste stuk maar te lopen. Ik zet door, bijna boven…nog even…, boven aangekomen gaat het weer gestaag omlaag, even tijd om bij te komen. De route vervolgt zijn weg door bos en land, door modder en water. De laatste km’ers komen in zicht en de berg die we bij de start zijn afgeraasd mogen we nu weer omhoog. Even verstand op nul want ik wil niet wandelend naar boven richting finish. Even de tanden op elkaar en aanum.. Met een mooie tijd van 2:18 kom ik over de finish. Moe maar voldaan mission accomplished! Het was een zware maar erg mooie race.

Polar18Polar19