«

»

mei 18

Niet bij de pakken neer zitten

De eerste maanden van mijn revalidatie na mijn operatie in januari 2015 leek het allemaal goed te gaan. Ik maakte snel vorderingen en stond te popelen om weer met hardlopen te beginnen; de enige horde die ik nog moest nemen in mijn come-back naar triatlon; mijn zo geliefde sport!

Na mijn bezoek aan de specialist in mei kreeg ik groen licht om het hardlopen weer rustig op te pakken. Onder begeleiding van de fysio en met een schema in de hand ging ik aan de slag op de loopband. Zorgen voor zoveel mogelijk demping en gecontroleerd lopen was vooral in het begin erg belangrijk. Het voelde allemaal goed en automatisch ging ik in gedachten weer allerlei plannen smeden. Ik was weer op weg!

Tot 9 juli! Ik had het weekend ervoor lekker getraind en verder nergens last van gehad. Het liep allemaal lekker soepel.

Totdat ik de dinsdagochtend erna opstond met een stijve en lichtelijk opgezette knie. Geen pijn maar toch erg ongemakkelijk. De stijfheid hield aan, pijn diende zich aan en hardlopen ging ineens niet meer. De frustratie diende zich aan. Een tussentijds bezoek aan de orthopeed maakte het alleen maar erger. Zijn uitspraak dat ik het hardlopen wel kon vergeten knalde erin als een mokerslag. Weken van depressie volgden en ik kon het maar niet verkroppen dat hardlopen en dus triatlon voorgoed voorbij was. Ik las artikel na artikel over artrose en na overleg met mijn fysiotherapeut plande ik een afspraak voor een second opinion bij de kraakbeenspecialist in Maastricht.

De MRI liet zien dat de restanten van het kraakbeenletsel “niet noemenswaardig” waren, maar dat het zeker mogelijk was om de restschade te “repareren” middels kraakbeentransplantatie. Dat betekende voor de 5e keer opereren zonder garantie dat het dan ook daadwerkelijk goed zou komen. Daarbij alweer een half jaar revalideren en na dat jaar weer starten met hardlopen. Na veel gesprekken met deskundigen op dit gebied heb ik uiteindelijk besloten om dit niet te laten doen. Inmiddels was ik ook alweer wat wijzer in de materie en had ik geen klachten meer aan mijn knie.

In samenspraak met mijn behandelaars heb ik op 12 december het hardlopen weer hervat met behulp van het beginnersprogramma van Renate Wennemars. Stapje voor stapje en gewapend met mijn brace, die speciaal was gemaakt om het kraakbeen van de knie te ontlasten, ging ik aan de slag.

Inmiddels ben ik alweer een half jaar verder en ben ik nog steeds niet waar ik zijn wil. Het gaat langzaam, minuutje voor minuutje, kilometertje na kilometertje, maar ik ben weer aan het hardlopen en het gaat nog steeds goed. Ik weet gewoon nu dat ik niet over de top moet gaan, want dan krijg ik onherroepelijk de rekening gepresenteerd en dat is wel het laatste wat ik nu wil. Dan maar minder snel.

Inmiddels heb ik ook alweer mijn eerste triatlon gelopen, een 1/8 weliswaar, maarrrr…I AM RACING AGAIN!

Nu op naar de volgende – de ¼ triatlon in Weert. En als dat goed gaat durf ik mezelf wel in te schrijven voor een ½ triatlon in het najaar. Waar weet ik nog niet, ik heb wel wat ideeën. Maar laat ik eerst maar eens Weert doen en dan zien we wel weer verder.

Happy Diana