aug 26

Triatlon Deinze 2014

Door allerlei trainingsactiviteiten in het voorjaar ter voorbereiding op mijn Mont Blanc Marathon ben ik maar weinig aan triatlon toegekomen. En die triatlons die mij leuk leken lukten niet vanwege andere afspraken en verkeerde timing / afstand. Daarbij lag de focus dit voorjaar voornamelijk op trailrunnig en met name hoogtemeters maken. Fietsen en zwemmen deed ik als alternatieve sport om het lichaam bij tijd en wijle een andere prikkel te geven en zodoende beter te laten herstellen van de loopinspanningen. Hoewel de fietsintensiteit redelijk hoog bleef, denderde het zwemmen behoorlijk naar beneden. Enerzijds doordat looptrainingen vaak plaats maakten voor de zwemtrainingen, anderzijds doordat ik laat op de avond opgebrand op de bank zat. Reden: mijn verslechterd gezichtsvermogen als gevolg van hoornvliesdystrofie maakte dat mijn job (veel beeldschermwerk) veel inspanning koste, waardoor ik bij thuiskomst vaak van vermoeidheid neerplofte op de “bank”. Op een gegeven moment heb ik hier wel mee leren omgaan en na de installatie van een joekel van een beeldscherm op het werk ging het al een heel stuk beter. Maar regelmatig was de vermoeidheid er en moest ik mezelf dwingen om mijn training te doen. Zwemmen was de laatste training op een dag en werd dus al snel overgeslagen. Daarentegen moest ik ook leren hieraan toe te geven, dat het gewoon even niet kon. Iets wat nogal moeilijk voor me was. Teleurstelling en frustratie waren dan vaak het gevolg. Toch wilde ik nog een paar triatlons doen en derhalve schreef ik mij in voor de ½ triathlon van Deinze. Niet zo heel erg ver weg en gecombineerd met een weekendje Gent samen met San een leuke gelegenheid. Het was tevens het laatste weekend van onze vakantie. Het weekend naderde ras en met veel zin vertrokken we op zaterdag naar Gent. We hebben we een gezellig dagje “sightseeing” van gemaakt en heerlijk genoten van deze mooie stad. Zondag zijn we op ons gemak naar Deinze gereden waar we redelijk dicht bij de start konden parkeren. Nadat ik alles had klaargelegd kon ik richting zwemstart. Ik heb nog wat zitten prutsen aan mijn wetsuit, het zat redelijk strak en vooral aan mijn nek irriteerde dat. En elke keer als ik het aan heb denk ik: hier moet ik een keer iets aan doen…… Ik besloot rustig te starten met zwemmen, ondanks dat ik de afgelopen weken regelmatig had gezwommen was ik niet zo zelfverzekerd dat het goed zou gaan: foute gedachten natuurlijk…..Dom. We starten met een relatief kleine groep vrouwen en al snel lag het overgrote deel van de groep voor me, ik probeerde de groep bij te houden maar hoe hard ik ook probeerde het lukte niet. Ik kreeg amper lucht, het wetsuit zat zo strak dat ik niet goed kon doorademen. Het gevecht begon; wilde koste wat kost de groep bijhouden, dan maar schoolslag. Na de turn kwam de volgende startgroep langs, het ging net goed met zwemmen en weer werd ik uit balans gehaald. Weer stukje schoolslag, ik baalde als een stekker en vervloekte mezelf dat ik zo weinig zwemtrainingen had gedaan. Hier had ik ook geen zin in en de gedachte om te stoppen kwam ineens in me op! Na 42 minuten pas klauterde ik uit het water en liep ik naar de eerste wissel. San riep me nog toe en ik mompelde iets van; “zwemmen ging “klote”. Ik vervolgde mijn weg, trok mijn wetsuit uit, deed mijn helm op, trok mijn schoenen aan en rende de wissel uit. Eenmaal op de fiets kon ik even bijkomen van mijn slechte zwemronde. Och ja, het zij zo, verder. Ik pakte mijn tempo op en vervolgde zo mijn eerste, tweede, derde en ook vierde ronde in een redelijk constant tempo. Het was een vlak parcours – open velden en veel wind. Af en toe was dat wel even afzien. San zag ik pas weer na de tweede ronde….fijn om weer even een glimp van haar op te vangen. Dat gaf me weer moed om er hard tegenaan te gaan. De wissel met lopen ging snel, het tempo zat ook snel in de benen: 12km/u gemiddeld. En ik maar rekenen: zou ik het halen binnen de 5:30 uur? Het zou net op het randje worden. Het loopparcours was 3 ronden van 7km – afwisselend, veel bochten, veel open stukken en het was warm! De eerste ronde ging goed, maar in de tweede ronde kreeg ik het moeilijk. Dat werd opgemerkt door een medeatleet die me met zich meetrok. Dan de derde ronde in…..inmiddels had ik weer mijn tempo opgepakt. Ongeveer 1 kilometer na het ingaan van de derde ronde klampte ik mij vast aan een voorbijgaande atleet….. als ik hem kan bijhouden dan ga ik het misschien net halen. Ik beet op mijn tanden en liet mijn hartslag naar ongekende hoogte stijgen. Was dit wel goed wat ik deed? Ik wilde wederom koste wat kost mijn tijd inhalen. Ik beet, vocht, duwde……..het was niet ver meer…..nog maar 3 kilometer……minder dan een kwartier, houd ik dat nog vol? Het moet! Na 5 uur en 31 minuten kwam ik over de finish…LEEG! Maar hartstikke voldaan. I Did It! De blamage van het zwemmen was snel vergeten! Blij dat ik toch had meegedaan. Uiteindelijk toch 4e in AK40!

Foto’s triatlon Deinze

jul 07

Corio Trail 2014

Afgelopen donderdag app’te Davy of ik zondag 6 juli mee ging naar de Corio Trail in Heerlen. Ik twijfelde een beetje want ik had de zondag ervoor net de Mont Blanc Marathon gelopen. Ik heb 6 jaar geleden 5 jaar in deze omgeving gewoond en ik ken het gebied op mijn duimpje. Ik heb er veel gelopen en bijzonder is dat Zoé in dit gebied is opgegroeid. Het leek me erg leuk om er nog eens te gaan lopen. En de benen?!, och ja, ik ga wel wandelen als het niet meer gaat! Zo gezegd zo gedaan: ik app’te Davy terug: “oke, ik ga mee, maar ik doe het rustig aan”! Aangezien dat net ook het idee van Davy was, hadden we een deal!

Een rustige start over een breed pad werd gevolgd door een mooi en pittig eerste stuk door het bos. Snel draaien en keren, heuvel op heuvel af. Concentratie, weer even wat meer kracht zetten, duwen…..….en net op dat moment staat Hein Schlösser foto’s te maken! Na meerdere trails en enkele mooie foto’s van zijn hand, herken ik hem meteen! Even later komen we nog zijn zoon Roel Schlösser tegen en ook Tinus Dewaide heeft zich al fotograferend in de struiken verstopt! TOP mannen, dat worden weer mooie plaatjes! Even later komen we ook nog Yvonne Silverentand tegen in de wei!

Foto: Hein Schlösser

Foto: Hein Schlösser

Foto: Yvonne Silverentand

Foto: Yvonne Silverentand

De trail gaat voor een groot deel door het natuurgebied Imstenraderbos, bestaande uit vnl. een oud bos, een dal, hellingbos, vele landschapselementen, heuvels, graslanden, holle wegen,struwelen, scheerhagen en hoogstamboomgaarden. Het is klimmen en dalen en na een uitdagende klim heb je vervolgens een adembenemend uitzicht over het dal en de stad. Vlakbij de stad en toch een gigantische wereld van verschil. Het is hier prachtig en ik denk deze “run” vaak terug aan de periode dat ik hier dagelijks met Zoé kwam. Het parcours bevat prachtige vergezichten en vele single tracks. De hoogteverschillen vallen mee (in vergelijk met de week ervoor) en de padden zijn goed beloopbaar met hier en daar een modderpoel. Na ongeveer 8 km verlaten we uiteindelijk het Imstenraderbos en vervolgt de route een weg door het veld richting Ubachsberg en Kunrade. Op de Kunderberg krijgen we een stuk vals plat van ruim 2 km voor onze kiezen. Die hakken er wel even in. Het lijkt niks maar het is even duwen. Vervolgens komen we via de Putberg weer terug in het Imstenraderbos. Daar krijgen we nog een mooie afsluiting; De muur (“the Wall”) waar je via touwen omhoog moet klauteren… Gaaaaaf!!

De finish is wat magertjes…… veel mensen zijn al binnen en de deelnemers hebben zich al behoorlijk verspreid. Onder het genot van een Radler hebben we nog even zitten kijken naar de binnenkomers achter ons en verbazen ons dat mensen die we onderweg hebben ingehaald al voor ons binnen zijn???!! Tja als je een beetje de weg weet……

De verzorgingsposten tijdens deze trail zijn trouwens goed verzorgd: beker loos en goed voorzien van allerlei versnaperingen; drop, tucjes, koek, water, cola, winegums, chocolade, banaan… noem maar op. Elke keer even tijd genomen voor een hapje en een drankje, niets tekort gekomen!

Corio08In tegenstelling tot vorige week in Chamonix was het aantal deelnemers niet zo heel erg groot. Ik hoorde pas later dat dit waarschijnlijk te maken had met de slechte berichten van vorig jaar waar veel lopers fout zijn gelopen vanwege sabotage van de route. Erg jammer, want het is een geweldig mooie trail in een prachtig mooi stukje Zuid Limburg.
Ik kan alleen maar uit deze ervaring spreken; de route was goed uitgepijld. Deze keer niet met linten maar met goed vastgemaakte gele bordjes. Het parcours was vrij compact en dan weet je van te voren dat er veel richtingsveranderingen in zitten. Tevens was het ook mogelijk om van te voren de GPX-file van de site te downloaden. Dus fout lopen was (als je goed voorbereid van start ging) bijna niet meer mogelijk. Tevens waren vrijwilligers onderweg die op de moeilijke punten mensen de juiste weg wezen.
Misschien nog een tip voor de organisatie: waar ik goede ervaringen mee heb is dat wanneer een richtingverandering word aangegeven, deze een paar meter verder op het parcours bevestigd word met een tweede bord. Zo weet je altijd dat je op de goede track zit.

Ondanks af en toe momenten van “pap in de benen” heb ik toch genoten van deze mooie trail. Het weer was goed, de omgeving was mooi, de route was uitdagend en het gezelschap was oke! Niets te klagen dus! Davy, bedankt dat je me hebt meegenomen en voor je fijne gezelschap!

Route 19km Corio Trail 2014

Route 19km Corio Trail 2014

jul 01

Marathon du Mont Blanc

Om niet snel te vergeten……!

Na maanden voorbereiden rijden we donderdagochtend om 9:00 uur richting Chamonix. Met 850 km voor ons verloopt de reis voorspoedig. Na 8 uur komen we aan in Les Houches waar ons hotel ligt. Het hotel is gemakkelijk te vinden en na het droppen van onze bagage rijden we door naar Chamonix. Nieuwsgierig als we zijn en niet kunnen wachten tot morgen. Gemakshalve zetten we de auto in de parkeergarage naast de trailexpo en uitgifte startbewijzen. Het dorp ademt trail; het hele weekend staat in het teken van de Skyrunning Championships en bied dit weekend in totaal 7 wedstrijden waarvan de Marathon op zondag het hoogtepunt is. Wat een heerlijke sfeer hangt hier. Het is gelukkig nog niet druk. We halen het startbewijs op en snuffelen nog even verheerlijkt over de trailexpo. Inmiddels hebben we wel trek gekregen en we strijken neer op een – naar wat later zal blijken – een heel duur terras! Maar allez, we genieten van onze pizza en ik durf zelfs een glaasje rosé erbij te nemen. Het dorp is gezellig druk met allemaal sportief uitziende (lees: strak in het vel zittende) mensen. We bezoeken de ene na de andere sportwinkel, allemaal ruim voorzien van de meest uitgebreide Trail materialen. We kijken onze ogen uit en de resterende dagen komen we er nog frequent. Ik koop uiteindelijk een paar nieuwe compressie-tubes, een regenjasje en San scoort nog een korte broek.

1CbordVrijdag zijn we met de kabelbaan naar Planpraz gegaan waar ook de finish van de marathon zou zijn op zondag. Boven hebben we eerst een stuk gelopen en daarna lekker een tijdje in het zonnetje liggen genieten. Het was open weer, het zonnetje scheen, lekker hapje, lekker drankje: genieten pur sang! In de namiddag hebben we naar de finish van de 80km gekeken en de start van de KMV gezien (1 km stijgen in 4km). Wat een helden, zeker als je nagaat dat de winnaar dit in 34 minuten heeft klaargespeeld! Onderweg terug naar de auto komen we Hans nog tegen, een ex-collega van Gilde. Hij is hier met het MST team. Vrijdagavond treffen we Wendy en Dennis. Zij zijn op vakantie in Frankrijk en komen speciaal voor de MBM naar Chamonix! Ik vind het geweldig en ik verheug me op een paar gezellige dagen. Dit weekend kan niet meer stuk! In het hotel hebben we heerlijk gegeten, bijgekletst en vooral genoten. We spreken af dat we zaterdag de kabelbaan Aiguille du Midi nemen met zicht op de hoogste top van de Mont Blanc. Helaas is het slecht weer en we zien aan de beelden dat de top volledig in de wolken zit. Tevens is het verboden voor honden waardoor we weinig te kiezen hebben.  We besluiten dan maar om te gaan winkelen. Later die dag klaart het weer wat op en gaan we met de eitjes naar Planpraz.  Dennis en Wendy hebben daar nog een stuk gewandeld en wij hebben lekker op het terras in het zonnetje geluierd; krachten sparen voorde grote dag. De weersvoorspellingen voor zondag zijn niet zo rooskleurig en gezien het heerlijke weer van dat moment kunnen we ons dat erg moeilijk voorstellen. Bij het ophalen van de kortingskaarten voor de liften hoor ik dat de liften zondag niet gaan en dat de finish van de marathon niet boven op Planpraz is maar in het centrum van Chamonix en dat alle deelnemers nog hierover geïnformeerd zouden worden.

Op zaterdagavond 21 uur krijg ik idd een sms’je dat het parcours aangepast is vanwege de slechte weervoorspellingen (harde stormwind, vrieskou en kans op sneeuw en onweer). De hoogste top is eruit en de finish is in Chamonix. Het risico is te groot! Ik ben ’s avonds bij het klaarmaken van mijn spullen maar uitgegaan van het meest koude en natte scenario; lange broek, regenjasje, extra shirt, extra buff en handschoenen. Teveel kun je nog altijd uitdoen, te weinig word afzien. ’s Morgens ben ik al voor de wekker wakker. Ik heb gelukkig goed geslapen en sta uitgerust op. Ik doe mijn ding, eet een broodje en we zijn om kwart voor 6 klaar voor vertrek. Om 6 uur staan we al bij de start. Veel te vroeg maar gelukkig is het nog droog. Eerst de zak met droge kleren inleveren, nog even naar de wc, nog een beetje eten en drinken, daarna aanschuiven in de massa. Een kwartier voor de start begint het te regenen en niet zo’n klein beetje.

Om 7:00 is de start: onder veel gejuich van supporters gaan we op weg, in de stromende regen. Ik vang nog snel een kleine glimp op van San die me nog aanmoedigend toeroept: “kom op Daantje, je kunt het!”. Eenmaal onderweg is de sfeergelaten, iedereen beleeft de regen op zijn/haar eigen wijze. Gemompel onder de regenmutsen maar vooral blijven doorgaan. De eerste paar kilometers lopen niet zo lekker, ik weet niet waaraan het ligt, ik heb het al snel warm, wil eigenlijk wat uitdoen maar besluit om mijn jasje toch aan te houden. Ik voel me niet echt sterk. Even rustig aan doen dan maar, geen gekke dingen doen nu. Ik loop gestaag verder en langzaamaan wordt het minder vlak. Stijgingen zijn nog niet echt steil en lang en de eerste 11 kilometer lopen we nog op brede paden. Na de eerste drankpost gaan we het bos in over single-tracks en daar is ook meteen een flinke opstopping.  Op dit punt verlies ik zeker een 20 minuten aan tijd, Ik krijg het koud en het frustreert me dat ik niet gewoon door kan. Tot de 2e dranktpost gaat het file-lopend verder. Het tempo van de voorganger is ook mijn tempo, gewild of niet. Op sommige stukken kan ik inhalen en kan ik weer even verder in mijn eigen tempo.
Bij de 2e drankpost bij Vallorcine zouden San, Wendy en Dennis staan. Ik nader het station, zoekende naar 2 groene en 1 paarse jas. Ik ben blij om hun te zien! Even bijpraten over mijn ervaringen tot nu toe, kus en weer verder! Op dit punt zit ik op 2:13 – 18km en 1150+hm. Vanaf nu begint het echte werk! Het parcours ligt er erg modderig en spekglad bij, weliswaar begaanbaar maar bij het zien van lopers met “gewone” loopschoenen moest ik toch even knikken, niet normaal dit! De grote klim naar de col du Puissière  is iMBM2014-10n 6 km 1000 meter stijgen…., in de regen….,op gladde modderige en rotsachtige ondergronden……en weer file lopen. Eerst door het weiland, dan door het bos en uiteindelijk boven de boomgrens. Het word kouder en kouder naarmate we hoger komen. Ik ben blij dat ik thuis mijn handschoen op de valreep nog heb meegenomen. Ondanks dat ik hard loop krijg ik het koud. Ik zie mensen langs de kant van het pad hun reserve sokken over hun handen trekken, het is stil onder de trailers. Het regent nog steeds en op deze hoogte waait het hard. De wind snijd en doet pijn in het gezicht. Doorlopen is mijn gedachte, vooral hard blijven doorlopen, zorgen dat ik zo snel mogelijk weer naar beneden kan, uit die wind.  In de verte zie ik het tentje van de organisatie en weet ik dat dit het hoogste punt is (2200m). Ik drink snel wat water en eindelijk kan ik afdalen. Op de weg naar beneden zie ik al enkele uitvallers, ingepakt in een veiligheidsdeken met een hulpverlener ernaast. De afdaling is lang: 1000m in 5 km – nog steiler dan de klim dus. Goed oppassen waar je je voeten neerzet, soms dribbelen, soms wandelen en soms met handen en voeten. De binnenzool van mijn schoen gaat dubbel zitten en ik moet stoppen om hem weer goed te leggen. Na de tweede grote verzorgingspost is het nog een dikke 12 km. Door het wijzigen van de route weet ik eigenlijk niet goed wat ik nog te gaan heb. Het profielkaartje wat ik bij me heb en wat bij de Ravito groot ophangt klopt toch niet meer?! Ik laat het erbij en gelaten ging ik maar weer op pad, ik zie het wel waar de tocht me naar toe gaat brengen. De tweede beklimming is wederom een beproeving door de modderige en gladde ondergrond. Er komt maar geen einde aan. De hoogtemeters op mijn Garmin lopen alleen maar op en ik ben al boven de 3000+hm. (van 2750 +hm uitgaande). Volgens mij is mijn Garmin helemaal van slag, het zouden net minder Hm zijn…?? och ja,……vooral blijven doorgaan, er komt hoe dan ook ooit een einde aan. Er wordt weinig rust gegund. In tegenstelling tot het begin gaat het nog wel lekker en intussen zijn de stokken mijn grootste vrienden geworden! Daarna weer een afdaling, een ware uitdaging….Het weer is inmiddels iets beter geworden en af en toe komt zelfs een beetje de zon door . Maar de hevige regenval heeft inmiddels gezorgd voor een spekgladde en modderige ondergrond. Het is uitkijken geblazen over wortels, losliggende keien en rotsen. Het is het continue geconcentreerd blijven opletten waar je je voeten neerzet. Ook hier gaat het niet erg hard en is het regelmatig “file”-lopen en wat ben ik blij als we dan eindelijk van de single track afkunnen en een open stuk richting La Flégère oplopen. Het blijkt de laatste drankpost. Ik neem nog een beetje Cola, en dan weer verder. Ik hoor dat het nog 6-7 km is. Inmiddels had ik San een SMS gestuurd dat ik nog maar 5 km hoefde (ervan uitgMBM2014-32aande dat het parcours 41km telde zoals aangekondigd). Uiteindelijk hebben die “5km” een klein uur geduurd! De afdaling is zwaar, na de nodige klimkilometers gaat het toch echt wel in je benen zitten. De afdaling begint over een breed stuk met losse stenen, daarna word het pas smaller en gaat over in een kronkelpad met rotsblokken. Doorlopen gaat gewoon niet hoezeer ik ook snel naar de finish wil. De laatste 2 kilometers zijn gelukkig goed begaanbaar.  Aan het eind van het pad roepen mensen iets in het Frans, ik kan ze niet verstaan maar ik ga ervan uit dat het zoiets is van: “nog maar een paar honderd meter…..” die paar honderd meter door Chamonix-centrum zijn geweldig. Overal staan mensen langs de kant, zo druk heb ik het nog niet meegemaakt in het dorp. Ik scan het publiek af naar wederom 2 groene en 1 paarse jas. Ik zie wel overal groen, maar kan ze niet vinden. Dan maar blik op oneindig, de bocht om en recht op de finish af… YES, I DIT IT!!! Met de tijd ben ik niet zo heel erg content, maar allez ik heb het gehaald en in deze omstandigheden moet ik vooral niet klagen! Ik had gehoopt op een tijd rond de 6,5 uur! Inmiddels heb ik San, Wendy en Dennis gevonden.

MBM2014-30Ik trakteer mezelf op een lekker biertje en een hand vol pure chocolade. Jeetje dat smaakt lekker. Na een douche in het sportcentrum hebben we samen een hapje gegeten en gedronken. Daarna nog even een paar sportzaakjes bezocht voor de laatste aankopen en toen weer terug naar het hotel. Om 18 uur speelt Nederland – Mexico en we besluiten om in de plaatselijke Pub van NaamloosLes Houches te gaan kijken. Daar hangt een groot TV scherm. Onder het genot van een Leffe en pinda’s genieten we van  een fantastische wedstrijd. Het is leuk om mee te maken dat ook de mensen in de pub vóór Nederland zijnen even hard meejuichen voor Nederland. Mijn dag kan niet meer stuk en na een klein hapje gegeten en gedronken te hebben in het hotel nemen we afscheid van Wendy en Dennis.  Maandagochtend rijden we weer naar Nederland. 8 uur later zijn we weer thuis en kunnen we Zoé weer ophalen. Helemaal blij natuurlijk!! Inmiddels zijn we weer twee dagen verder, weer begonnen op het werk en ik voel me eigenlijk fysiek best goed. Qua stijfheid en spierpijn valt het reuze mee, ik heb het erger gehad. Ook geen blaren of blauwe nagels. Maar ik voel wel dat mijn lijf moe is. Even een weekje rustig aan dus en donderdag een lekkere massage!…..dat heb ik wel verdiend dacht ik!

Meer foto’s van de Marathon du Mont Blanc

jun 10

De Ω Trail – Aywaille

De Ohm, de meeteenheid van de weerstand aan de inspanning symboliseert perfect deze trail beladen met moeilijkheden zoals, een hoogteverschil van 1900hm+ op de 35km, die meteen goed is voor een record in België, technische stukken afgewisseld met meer rollende, klimmende en zeer steil dalende stukken. Maar het meest aantrekkelijke deel van deze trail is het parcours. Een bloedmooi parcours die je meeneemt door natuurgebieden vergelijkbaar met die in de Franse bergen en prachtige wilde bossen. Zonder te spreken van de unieke en prachtige vallei Ninglinspo die op zichzelf al de moeite waard is. Een ander aspect dat wat “cachet” toevoegt aan deze trail: een passage nabij de beroemde Redoute, de bekendste beklimming van Luik – Bastenaken – Luik.

Selfie Deze trail is mijn laatste trainingswedstrijd voor de Mont Blanc Marathon en met 35+km en 1900+ (veel) hoogtemeters een serieuze training. Zondagmorgen 8 juni reis ik af naar Aywaille in de Belgische Ardennen. Ik arriveer met een heerlijk zonnetje, maar zoals dat vaker het geval is in de Ardennen, slaat het weer al snel om! Om 9:30 raast er een fikse onweersbui over Aywaille. “Het parcours word nog even goed gesmeerd”. Ik probeer wat te schuilen maar besluit uiteindelijk maar naar de start te rennen.  Aan de start staat iedereen hutje mutje onder de tent, maar net voor de start van 10 uur stopt de regen en klaart de lucht gelukkig weer op. De zon komt door en het is meteen benauwd. Het tweede shirt dat ik had aangetrokken omdat het ineens fors afkoelde kon ik snel weer uitdoen.  Een official roept iets in de microfoon, uiteraard in het Frans. Ik heb werkelijk geen idee wat hij zegt.  Ik vang wel zoiets op van gladheid, gevaar, water?? Even later word het belangrijkste gedeelte nog eens herhaald in het Nederlands. Toch goed gehoord met mijn gebrekkige Frans….

Ik heb me voorgenomen niet helemaal achteraan te starten. Ik weet dat het eerste gedeelte veel single tracks zijn en mijn ervaring met mijn vorige trails is dat achteraan starten nogal voor vertraging zorgt. Tevens heb ik me voorgenomen geen gekke dingen te doen, lekker lopen, geen risico’s nemen en rustig aan, genieten en vooral heel blijven.

Het aantal hoogtemeters is fors. Op de website hadden ze het over 1650+, tijdens de briefing waren het er al 1800+, maar uiteindelijk gaf mijn Garmin 1900+ aan! Ik had mijn poles vandaag dus mee en dat was geen overbodige luxe! Eerlijk, ik was blij dat ik ze bij me had! De eerste 10 kilometers zijn pittig. Ik voel aan mijn benen dat het niet slim was om afgelopen vrijdag voluit te gaan op de 10km van de Pepijnloop. De combinatie met de benauwdheid brengt me aan het twijfelen of ik de 35km wel red, maar na de eerste klim voel ik het al niet meer. Even later als ik de afslag mis naar de 35km en plots op de route van de 20 zit, heb ik nog even getwijfeld…..Ik ben toch teruggelopen naar de 35k! gewoon DOORGAAN!

De eerste Ravito doemt op en ik voel dat ik nog genoeg water bij heb, even kort wat drinken, een paar zoutjes en weer on-route. Na een mooi stuk door de bossen met een forse klim volgt een geweldig uitzicht. Tjee wat is het hier mooi!

web6NinglinspoNa de tweede ravito komen we in het mooiste gedeelte van de trail: De Ninglinspo, een zijriviertje van de Ambleve, een sterk dalende rivier, op een lengte van 2,5km met een hoogteverschil van 200+. Er volgt een pad langs de rivier waar we vele malen overheen moeten, soms met een bruggetje, over een omgevallen boom en soms er gewoon doorheen. Niet zonder risico overigens, want op de natte gedeelten is het spekglad. Het grote genieten is begonnen. Even later komen we bij de waterval; cascade la Chaudière. Het gaat verder bergop, bergaf, geweldig mooi parcours, zwaar, samen afzien, elkaar helpen.

De gehele route heb ik geen idee waar ik ben, ik ben blij dat ik wat foto’s heb kunnen maken zodat ik op dit geweldige avontuur kan terugkijken. Het is continu alert lopen, en toch geniet ik weer met volle teugen. Gek eigenlijk, jezelf helemaal kapot lopen en toch ervan genieten. De geur van hout, modder, water. Meer is vandaag niet nodig. De laatste kilometers zijn zwaar, mijn benen voelen zwaar, helemaal verzuurd, mijn voeten doen zeer en ik snak naar de finish. Ik weet dat ik er bijna ben en dat maakt het des te zwaarder, ik weet alleen niet hoe ver  het nog is. Het laatste stuk gaat dwars door de rivier de Ambleve. Eerst nog langs de kant, maar op een gegeven moment gewoon door het water, kniediep. Ik zie mensen voor me strompelen, de stenen zijn spekglad en het is balanceren om niet in het water te vallen. Het geeft anders een heerlijke verkoeling.

web2

Uit het water zijn er nog zo’n 500 meter te gaan. En dan eindelijk na bijna 5 ½ uur de Finish! Bij binnenkomst zie ik mensen met een La Chouffe en ook ik kan mij niet beheersen, ik neem er ook een! Dat heb ik wel verdiend! Samen met een heerlijk bord pasta kom ik weer een beetje bij van deze behoorlijk zware maar onwijs mooie tocht.

Conclusie: Wederom een TOP trail, het parcours is meer dan uitdagend en behoorlijk technisch. De sfeer was typisch Belgisch. Was de Koning van Spanje ‘pittig’, deze was gewoon zwaar. Ik heb deze beproeving relatief goed doorstaan en dat is mooi. De Mont Blanc Marathon wordt nog een uitdaging maar als ik dit kan dan zou het in Chamonix ook moeten lukken!

Naamloos

images

mei 05

Koning van Spanje

De eerste Koning van Spanje Trailrun liep ik in 2012. Ik deed toen de 11,5 km. Dat smaakte naar meer, ondanks het barre weer van toen.

Vorig jaar heb ik helaas verstek moeten laten gaan. Maar dit jaar was ik er meteen bij op het moment dat de inschrijving open ging. Zonder te kijken of het überhaupt in mijn planning paste. Het ging net; 4 weken geleden de Rotterdam Marathon gelopen en vandaag dan de 34 km trail. Het leek me een mooie trainingsloop voor de Mont Blanc Marathon, kijken waar ik sta en waar nog bijgeschaafd moet worden. Helaas nog niet met stokken kunnen lopen, maar dat komt dan maar op een later tijdstip.

Davy kwam me al om 9:30 uur ophalen. Ruim op tijd, want ik vind het altijd wel zo fijn om een beetje op tijd te zijn. Kun je tenminste nog op een relaxte en ontspannen manier de sfeer proeven die rondom de trail hangt. Tijd om de spullen in orde te maken, wat rond te kijken, een paar foto’s te schieten en nog even een laatste plasje te plegen.

KVS7KVS6

 

 

 

 

 

 

 

De start van de 17km was een kwartier eerder dan de 34km. Iets voor 11 kregen we nog wat aanwijzingen en werd er afgeteld, eindelijk! en om 11 uur klonk uiteindelijk het startschot voor de lange trail. Eerst een rondje om ROCCA om vervolgens links af te slaan bergop de Koning van Spanje op. Langzaam starten wist ik…..degenen die hier te hard gaan komen zichzelf zometeen in het weiland tegen…. Bovenaan de wei in. Wat een geweldig uitzicht! Een bonte stoet van trailers. Echt geweldig. Gelukkig mochten we na die klim ook weer dalen. Benen lekker soepel laten gaan, korte pasjes nemen en gewoon lekker vliegen.

KVS10 KVS12

Het lopen ging me goed af, de hoogtemeters van de afgelopen weken hebben geloond. Davy blijft steeds bij me in de buurt, soms kletsen we wat en maakt hij af en toe foto’s.

Al vrij snel worden we door de Gulp geleid met natte voeten als gevolg, een beetje modder na en dat was het voor de rest van de trail. Het weer is vandaag de grootste opsteker; als de zon door komt is het ook meteen warm. Maar er is genoeg verkoeling; af en toe eens een briesje en de schaduw van de bossen.

Op 12km nadert de eerste verzorgingspost, ik loop lekker en besluit om niet te stoppen. Ik heb nog een behoorlijk gevulde bag en ik heb mijn eigen eten bij me. Hiermee lukt het wel tot de volgende verzorgingspost op 24 km.

Ik probeer me telkens te oriënteren waar we zijn. De route kronkelt alle kanten uit – naar links, naar rechts, omhoog, omlaag…… ik raak de tel kwijt, kom op paden en door weilanden waar ik nog nooit ben geweest maar af en toe kom ik op een punt waar ik bekend ben. Ik geniet van de mooie paden, van de singletracks, van de uitzichten, van de mooie afdalingen en van de pittige klimmetjes.

KVS14

Davy en ik lopen nog steeds samen. Ik loop iets gemakkelijker naar boven dan hij. Tot nu maakte hij dat op de afdaling en het rechte stuk wel weer goed, maar na de 2e verzorgingspost raak ik hem toch kwijt. Een hele tijd hoor ik iemand achter me lopen denkende dat het Davy is, maar op het moment dat ik ingehaald word kom ik erachter dat ik hem kwijt ben. Mijn Garmin piept 30 km, nog 4 te gaan. We lopen langs de bosrand en in de verte zie ik de lopers de veldweg langs de Gulperberg weer omhoog gaan. De laatste klim! nog even doorbijten en dan de Koning van Spanje weer naar beneden richting de finish. Die gedachte geeft me vleugels en ga nog even een krachtmeting aan met mezelf. Met het geluid van de doedelzakspeler op de achtergrond zwier ik naar beneden – FINISH! nu kan ik dan eindelijk beginnen aan het belangrijkste moment van de dag: de Erdinger AlkoholFrei! Proost! En die smaakte (naar meer….). Tijd: 3:52 uur! Best tevreden maar er moet nog hard gewerkt worden voor de Mont Blanc Marathon!

Een paar minuten later komt ook Davy over de finish en ook voor hem gaat de ERDINGER er wel in. (en dat voor iemand die geen bier drinkt). Mer ut woar waal lekker!!

KVS22KVS30

apr 21

Rotterdam Marathon

Helemaal happy, in het begin wat snel gestart, gedragen door het publiek, maar verder goed gecontroleerd en ontspannen gelopen, rond 30 km werd het even wat lastig, en na de 35km heb ik de 3:45 maar definitief laten gaan en me meer bezig gehouden met het enthousiaste publiek, hier en daar een onderonsje met mede-lopers en vooral het opbeuren en aanmoedigen van instortende lopers.

Zo’n marathon is toch wel iets aparts. Anders dan bij een 5km, 10km of halve marathon heeft de marathon een stuk dat je niet kunt trainen. Men zegt dat tot 35km getraind kan worden, daarna komt het aan op wilskracht, doorzettingsvermogen en de strijd tegen de pijn. Ik omschrijf het vaak als een strijd tussen je hoofd en lichaam. Je lichaam begint aan de rem te trekken, wat je nu aan het doen bent vind ik niet leuk. Stop ermee! Kortom, verzuren. Je hoofd zegt: doorlopen! Niet wandelen, probeer je tempo te houden. Je bent er bijna, waarom zou je stoppen? Never Ever Give Up, Never Ever een DNF! Dit is waar je al die tijd voor getraind hebt, dit is jouw moment. Tijdens de marathon het meest vervelende stuk van de hele race, na afloop het mooiste stuk van de hele race. Je komt jezelf echt tegen!

De Rotterdam Marathon was dit seizoen mijn 2e marathon, maar ook de tweede keer in Rotterdam. De aanloop ging redelijk. Een aantal wedstrijdjes, 2 dertigers en in voorbereiding voor de Mont Blanc Marathon ook veel hoogtemeters. Het meest belangrijke: alles bleef heel, geen blessures. De trainingsarbeid ging geleidelijk omhoog, blijven luisteren naar het lichaam, op gepaste tijden rust nemen en niet te druk te maken als een training een keer niet door kon gaan! Met de tijden die ik liep op de tussenafstanden had ik berekend dat een 3:45 uur marathon mogelijk moest zijn. Maar vanwege enkele stressige omstandigheden (mam in het ziekenhuis, rommelige voorbereidingen etc), durfde ik daar niet echt aan te denken. Ik hoopte het natuurlijk wel!

We hadden een heel weekend in Rotterdam gepland en ik zou samen met San de mini-marathon lopen op zaterdag. Ik had me lang van te voren verheugd op een lekker sport weekend. Echter toen mam in het ziekenhuis belandde hadden we besloten niet te gaan. Even leek het erop dat ik ook niet zou gaan lopen, ik was gewoonweg niet fit genoeg. De afgelopen dagen hadden er flink ingehakt.

Maar ik geef niet snel op en op zondagmorgen 13 april ging om 4:45 uur reeds de wekker. Om 6:00 uur moesten we vertrekken richting Bladel waar we verder zouden rijden met Catherine en Magda. De reis verliep voorspoedig en na een korte metro-rit arriveerden we op de Coolsingel. Startnummers opgehaald en alle tijd om ons rustig voor te bereiden.

RM14-1

RM14-3

 

 

 

 

 

 

Catherine en Magda zouden in startvak D starten, ik in E. Ondanks de controle hebben we het toch voor elkaar gekregen om samen in startvak D te belanden. Zo konden we toch samen starten. Na een “oorverdovend” concert van Leen klonk het kanonschot, en al redelijk snel liepen we over de start…..we zijn op weg.

Het begin liep ik vrij snel.. ik kwam niet onder de 12km/uur en ik realiseerde me dat ik dit de hele rit niet ging volhouden. Na 10km heb ik gas teruggenomen en heb mijn tempo aangepast.

Het was voor de tweede keer dat ik in Rotterdam de marathon liep. De eerste keer vond ik al een hele belevenis , maar ook de tweede keer heb ik enorm genoten. Wat een prachtig evenement! Echt een feest, zeker op bepaalde punten langs het parcours. Zoveel mensen op de weg, zoveel enthousiasme. Onbeschrijfelijk. Dit helpt km voor km en vooral na 30km.

RM14-4

Ik kon me nog van vorig jaar herinneren dat ik het laatste stuk enorm zwaar heb ervaren; het rondje rondom de Kralingse plassen, de laatste 12 km. Vanaf dat punt ga je echt de km’s aftellen….. doorbijten! Je begint tegen die tijd ook te rekenen. Hoe hard moet ik de laatste km’s lopen om mijn streeftijd te halen? waar kom ik op uit? een mentale strijd. Die laatste kilometers zijn wederom geweldig, de strijd tussen hoofd en lichaam, de tijd die je in je hoofd hebt en ook weer rijen dik mensen die klappen en schreeuwen.  Als je dan op de terugweg bent en de laatste 2km in gaat zie je aan de andere kant van de weg nog de deelnemers die de 12km nog moeten lopen. Mensen die wandelen, strompelen en al helemaal leeg zijn……. Ik ben blij dat ik aan deze kant van de weg zit…..!

Voor ik het weet zie ik het bordje 200 meter …. nog even alles uit de kan halen voor een eindsprint. Ik doe wat ik kan maar mijn benen voelen als lood, nog even alles eruit. Dan nader ik de finish….armen omhoog en horloge op stop: GEHAALD, I did it again . Wat een heerlijk gevoel toch weer. Ik heb het ‘m toch maar mooi weer geflikt! De medaille wordt omgehangen en ik begeef me rustig naar de uitgang. Geen 3:45uur. Maar wel dicht in de beurt…3:48uur. Mooie tijd toch?! best tevreden.

We hadden afgesproken dat we elkaar zouden treffen op de trap van het beursgebouw. Ik loop rustig die kant uit door de mensenmenigte, tjeetje wat een drukte. Bij het beursgebouw zie ik San, Catherine en Magda al staan. Zij hebben ook een toptijd gelopen! Na een kop koffie en een flinke bak yoghurt vertrekken we moe en voldaan weer richting het zuiden. Thuis trakteer ik mezelf (zoals altijd) op een lekkere Erdinger. Die heb ik wel verdiend.

RM14-5

 

feb 28

Trail by the Sea

RouteEen half jaar geleden schreef ik me in voor de Trail by the Sea. 40 km hardlopen over het strand en door de duinen leek mij een prima voorbereiding voor de Mont Blanc marathon. (Zoals nog veel voorbereidende loopjes zullen volgen). Afgelopen zondag was het zover. Alleen vertrok ik ’s ochtends naar Renesse om mee te doen aan, volgens kenners, één van de zwaarste trails van Nederland. Ik kon me niet voorstellen dat er buiten Limburg nog zwaardere trails te lopen zijn. “Och, die paar heuveltjes in de duinen, dat is niks tegen de bergen hier in het Limburgse” dacht ik chauvinistisch. Nou daar ben ik achter gekomen…….

Na 2 uur rijden arriveerde ik bij strandpark de Zeeuwse Kust waar ik het startnummer kon ophalen.  Vanaf hier liepen we gezamenlijk richting strand alwaar de start was. Even na 12 uur volgde het startschot. De weersomstandigheden waren perfect; lekker zonnetje, ideale temperatuur en een stevig windje. De start op het strand ging eerst 4 kilometer tegen de wind in om vervolgens bij de eerstvolgende strandtent links af te buigen richting duinen.

Trail by the Seakl (61)Mijn Garmin analyserende was duidelijk dat ik er wel zin in had….Zonder enige moeite kon ik het tempo redelijk hoog houden. Ik bedacht dat ik daarmee al wat kon inlopen voor de momenten dat het ff niet zo hard ging. Niet altijd slim, maar ach op dat moment wist ik nog niet hoe zwaar het zou worden. Ook het eerste stuk door de duinen was nog goed te doen. Tja en net zo snel  je het strand afloopt, net zo snel kun je even later het strand weer oplopen om vervolgens ….jawel….. er weer af te lopen. Puur los zand! Je herkent het vast wel wanneer je na een dagje strand weer terug naar de auto loopt. Zwoegen door het mulle zand naar boven….. Soms was het gewoon niet te doen om hard te lopen.De route vervolgde zijn weg langs de rand van zompige “Vroongronden” richting eerste verzorgingspost. Daarna ging het via grind- en modderpaden naar de beruchte bunkers aan de rand van de “Zeepeduinen”, een prachtig gebied beheerd door Natuurmonumenten. Ik was er jaren geleden geweest samen met Boswachter Theo dus ik herkende er veel terug. De route doorkruist het gebied “Boswachterij Westenschouwen” van Staatsbosbeheer. Hier volgden enkele pittige beklimmingen en afdalingen, maar ook fantastische uitzichten. Het is een kriskras route door het ruwe bos.

Trail by the Sea kl(56)Trail by the Seakl (31)

 

 

 

 

 

 

 

Op het verste punt van het parcours gaan we even het bos uit om weer een stuk over het strand te gaan, daarna weer snel op weg door het bos, klimmend en dalend, richting volgende verzorgingspost.
Tot hier had ik nog steeds de hoop dat ik de finish kon halen binnen de 4,5 uur. Met een gemiddelde van net boven de 10 km/uur moest dat net kunnen. Maar na 25 km zakte het gemiddelde toch behoorlijk naar beneden. Het sterk afwisselende parcours met veel los zand, korte maar steile klimmetjes trokken mijn benen leeg. Het werd steeds moeilijker om vooruit te komen. Mijn Garmin heb ik vanaf dat moment maar gelaten voor wat het was, zaak was nu om de tocht succesvol uit te lopen. Och en de omgeving maakte veel goed. Een geweldige omgeving met zoveel natuurschoon en rust…..

Na de 25k verzorgingspost volgden de beruchte “Meeuwenduinen”, door  insiders ook wel het “Dodemanspad” genoemd! Hier heb ik echt afgezien. Het ging hier op- en af, door het mule zand, geen stukje harde bodem onder je voeten, constant duwen… Dat stuk richting strand duurde een eeuwigheid. Op het strand heb ik even bij kunnen komen, maar helaas maar voor kort. Na een paar km verlieten we weer het strand richting de duinen om over smalle duinpaadjes te lopen.
Even later weer via een hoge trap het strand op  richting Zeeuwse Kust. De tijd tikte maar verder, maar het kon me echt niet meer boeien. Ik rook de finish. Uiteindelijk heb ik een dikke 42,5 km gelopen in een tijd van 4:54 uur! Een complete Trail Marathon dus.

Na een warme kop thee en een goede maaltijd ben ik weer richting thuis vertrokken. Nog lang nadenkend over de geweldige mooie race. Want wat waar is, is waar: het was zwaar maar ondanks dat heb ik enorm genoten.

feb 11

Nog ‘n keer maar dan anders

De eerste editie van de Hivernal trail zal ik nooit vergeten; het had de hele nacht gesneeuwd en geijzeld. Menigeen heeft zich die ochtend afgevraagd of het überhaupt nog wel doorging of heeft nog niet eens een poging gewaagd om de weg op te gaan. Ik dacht daar allemaal niet aan, voor mij was het vanzelfsprekend dat ik zou gaan, geen minuut nagedacht over het weer en de omstandigheden. Ik glibberde met mijn A2’tje richting Landgraaf om aldaar aan de start te verschijnen. Het was koud (-5°C – gevoelstemperatuur zeker -10°C) en ondertussen was het flink gaan ijzelen en stond er een gemene wind.  Nu een jaar later sta ik weer aan de start van de later genoemde “hel” van Landgraaf, maar nu met een temperatuurtje van +6°C, lekker zonnetje en een stevig briesje…..

Samen met Davy rijd ik die ochtend naar Landgraaf. Het beloofd  een mooie dag te worden. Het zonnetje schijnt en ik heb er ontzettend veel zin in. In Landgraaf komen we nog een aantal bekenden tegen. Ook JP en Ralph van TVS zijn van de Partij. Na het ophalen van de startnummers en de nodige voorbereidingen staan we dan eindelijk om 11 uur aan de start. Ik heb startnummer 8, mijn geluksnummer! Ben benieuwd wat me dat zal brengen!

Hivernal Trail 2014 - trapDe trail begint rustig. Een mooie aanloop van 500 meter om daarna meteen de 508 treden tellende trap langs Snowworld omhoog te klauteren. Ik doe het rustig aan om me niet gelijk op te blazen. Elke keer als ik naar boven kijk hoever ik nog moet zie ik een stenen muur voor me. Jeetje wat is dat nog hoog. Hoewel de trap maar 90 meter overbrugt heb ik toch het gevoel veel hoger te zitten. Eenmaal boven gaat het aan de andere kant van Snowworld weer stijl naar beneden om vervolgens weer via single-tracks omhoog te klauteren. Het klim- en klauterwerk is begonnen! Er volgen een heleboel mooie single tracks waar het hier en daar flink glibberen is, vooral in de bochten. Na een aantal kilometers over de weg (naar mijn mening net te ver), duikt de route, na een passage over een knollenveld, het bos weer in; de tweede lus van de 30 km! Daarna alleen maar mooie echte trails: klimmen met touw, trappen af en op, steile afdalingen. Ik geniet met volle teugen. Aan het einde van de lus draaien we langzaam weer terug richting Landgraaf en komen weer op bekend terrein. Sommige stukken hebben we ook op de heenweg gelopen, maar dat mag de pret niet drukken.Een afwisselend parcours met tussen de klimmetjes en afdalingen ook het nodige technische werk.

Langzaamaan begin ik de kilometers goed te voelen. De afstand en hoogtemeters hebben hun indruk in mijn benen achtergelaten. 5km voor de finish verzwik ik nog mijn enkel. Gelukkig is het niet zo erg en zakt de pijn snel weg. Geschrokken ben ik wel, pjuw, moet me nu echt niet gebeuren zeg!  Ik ren verder, maar merk dat mijn maag protesteert. Verdorie, heb ik lang niet meer gehad en nu net vlak voor de finish  begint het weer. Ik baal! Het klotsen in mijn maag wordt me echter teveel en ik spuug van ellende alles uit! Boh, dat lucht op!

Hivernal Trail 2014 - 2

Gestaag ga ik weer verder, maar ik voel dat ik leeg ben. In het laastste stuk volgt nog een oversteek over water. Gammel als ik ben kon ik het niet voorkomen om in het water te stappen. Dan maar natte en koude voeten. Gelukkig is het niet meer zo ver en kom ik met een tijd van 3:18 uur over de finish!

De ontvangst bij SLP was uitstekend: voldoende kleedruimten en toiletten, een warm onderkomen en een fijne kantine om naderhand even op adem te komen. Het is er gezellig druk en na een glaasje Spa te hebben genuttigd vertrekken we weer richting huis. Na een warm bad en warme kom soep ben ik weer helemaal opgeknapt en kan ik toch met een tevreden gevoel terugkijken naar de gelopen race. Wat een heerlijk – met sport overgoten – fijn weekend was dit!

Over 2 weken de volgende trail, weer 8 kilometer verder….Trail by the Sea (38K). Maar eerst neem ik volgend weekend nog deel aan een clinic van MudSweatTrails: ‘De stap naar ultra-trailen’. Tja het bloed stroomt waar het niet gaan kan.

jan 31

Trailrunning, hype of passie

cfc8a639a252d332e383b24577da3ce1Waarom heeft de populariteit van trail running ineens zo’n boost gekregen? Waarom willen we dan ineens allemaal door de bergen en bossen rennen?  Is het omdat we zo graag hardlopen als een wilde man of vrouw? Voldoet het aan een oergevoel van bewegen zoals in onze oertijd als jagers?  Is daarom ineens Raw food en het Paleo of Oerdieet ook zo in opkomst? Of zijn we in ons vorig leven een klipgeit of een varken geweest waardoor we zo graag door de modder baggeren?

Ik kan alleen maar voor mezelf antwoorden, maar ik denk dat de antwoorden voor velen hetzelfde klinken: In de eerste plaats geniet ik van het gevoel van vrijheid. In onze huidige wereld waar alles moet en alles geregeld is, kan een tocht door bos en veld een verademing zijn; geen lawaai, geen stank, geen gezeur……..helemaal bij jezelf, alleen maar letten op de omgeving en verder lekker doen wat jij wilt! Wil je wandelen? dan wandel je, wil je rennen? dan ren je!.Wil je door water? doe dat dan, door de modder? niemand houd je tegen…niemand die zegt wat je wel en niet moet …heerlijk! Leef je uit en geniet! Geniet van de prachtige uitzichten, de kronkelende bospaadjes, de knollenvelden, de modder. Geniet van de ups en downs…! Ik vind daarbij het tempo van ondergeschikt belang, ik pas mijn tempo aan, aan de omgeving en aan de tijd dat ik wil lopen. Ik wil genieten, zien hoeveel moois de natuur te bieden heeft, voelen welk een rust de bossen uitstralen en genieten van de vele vergezichten. Geuren proeven en ruiken….geen race tegen de tijd in een grote stad, maar een strijd tegen jezelf en de natuurelementen.  En dat allemaal in een sublieme omgeving.

Als ik bovenstaande zo lees dan is er eigenlijk niet zo heel erg veel veranderd met 20 jaar geleden. Met hetzelfde gevoel, dezelfde beweegredenen en met net zoveel passie zocht ik vaker de bossen en velden op om me los te trekken van de alledaagse beslommeringen. Een verschil was er wel; ik liep op mijn gewone “straat”schoenen. Had een paar voor op de weg (de schone) en een paar voor in het veld (de vieze). Verder had ik een bidonnetje bij me wat ik ook wel eens meenam tijdens een lange wandeltocht. En dat was het! Naast lekker zittende kleding had ik niet veel meer nodig. Het verschilde niet zo heel veel van het gewone straatlopen.

Als ik nu zo om me heen kijk, en ook weer afgelopen zondag tijdens de Polar Bear Trail, lijkt trailrunning echt een vak apart te worden. Waar ik in het verleden maar 1 soort schoenen nodig heb, hebben de huidige “echte” trailers de keuze uit meerdere modellen; met GoreTex, zonder Gore-Tex, met dikke noppen, met dunne noppen, combi’s voor weg en het bos, voor de sneeuw, voor in de winter en om maar te zwijgen over barefoot running……Dit verschijnsel doet zich inmiddels ook voor bij kleding en de verschillende mogelijkheden voor bevoorrading van ten en drinken. Er bestaat niet één rugzak, nee voor elke afstand of soort trail is er wel een.

Op zich niks mis mee, de kennis en wetenschap over ”running on trails” heeft inmiddels een behoorlijke opmars gemaakt en natuurlijk spelen fabrikanten van hardloopspul daar slim op in. Er is immers grote vraag naar trailgerichte producten. Onderzoek heeft zelfs uitgewezen dat in Frankrijk meer trailspul word verkocht dan in de witte gympen branche…..Zo vind je nergens een trailschoen, zo word je 2 jaar later overspoeld met allerlei merken en types. Er is bijna  nog meer keuze in trailschoenen dan in gewone loopschoenen.  Zelf ben ik  3 jaar geleden ook overgetapt op trailsloffen, het waren een van de eerste modellen die Brooks toen had en na 3 jaar ben ik toch ook wel weer blij met een paar nieuwe Salomon’s.  Ja en ook bij mij neemt de trailuitrusting steeds professionelere  vormen aan;  naast een paar S-LAB’s van Salomon heb ik ook een rugzakje van maar liefst 12 liter, een lampje om te trailen in het donker (want ook dat is erg spannend…!) een GPS-horloge en betrap ik me mezelf op de gedachten dat het wel handig zou zijn als ik ook een paar “speciale” schoenen had voor de echte modder zoals op het parcours van afgelopen zondag tijdens de Polar Bear Trail.

 

jan 30

Modder, modder en nog eens modder tijdens de Polar Bear Trail

Polar16Op zondagmorgen reed ik samen met Davy naar het zo mooie Belgische Teuven waar de eerste Polar Bear Trail ging plaatsvinden. Het had de avond ervoor goed geregend en je kon er gif op innemen dat het een erg modderig parcours zou zijn. We waren relatief vroeg en konden ons nog rustig voorbereiden op de race.Langzaam maar zeker werd het steeds drukker. Iets na 11 uur was de start en wat is een Polar Bear Trail nou zonder sneeuw?! ook daar was aan gedacht, onder een boog van sneeuw renden we dan eindelijk het weiland af waar we later bij de finish ook weer omhoog mochten. Eenmaal op de gewone paden begon het geglibber, wat een “pratchj” overal! niet meer normaal, wat een geglibber…… maar wat heb ik weer met volle teugen van deze race genoten.

Het was zwaar, maar fantastich. Meteen in het begin had ik al in de gaten dat het uitkijken geblazen werd. De start door het gras naar beneden viel nog mee, maar na een paar meter volgde al het eerste modderpad. Het bikkelen was begonnen. Als dit toch bepalend is voor de rest van het parcours de komende 22 km dan word het een pittige. En jawel hoor…..modus volle concentratie: AAN. Overal lag modder, waar ik ook keek, op elk pad, na elke bocht, berg op berg af,  22km lang! Tussendoor mochten we even over een paar stukjes asfalt, goed om alle klodders van je schoenen te stampen! Veel zin had dat niet want voordat alles goed en wel weg was begon het weer. De regen van de afgelopen dagen had goed zijn werk gedaan. De bodem was verzadigd geraakt en het water kon nergens meer naar toe. Met als gevolg enkeldiepe modderpaden.  En als je niet uitkeek en uitgleed zelfs neusdiep! Helaas is het me niet gelukt om de hele route overeind te blijven en kon ik de modder na 3 km zelfs bijna proeven. Niks gebeurd, weer snel overeind en verder. Nog meer uitkijken dus. Van de kou kreeg ik tranende ogen die het lastig maakten om het pad onder me goed te kunnen analyseren.  Het was steeds weer zoeken naar de beste plaats om mijn voeten neer te zetten en soms had ik geen andere keuze dan door de dikke blubber en waterpoelen heen te ploeteren. Het was vooral je aandacht erbij houden en in evenwicht blijven. Op sommige stukken was er geen doorkomen aan, en bergop al helemaal niet, rennen was dan ook onmogelijk.

 
Het is een prachtige omgeving, alleen heb ik er helaas vrij weinig van gezien. Het enige wat ik constant zag was modder, modder, en nog eens modder! Na ongeveer 13 km staan onze supporters Dennis, Wendy en Brioche ons op te wachten. Super dat ze zo’n eind door de blubber hebben gelopen om ons aan te komen moedigen! Want reken maar dat zij het ook niet schoon hebben gehouden.

Het parcours vervolgt zijn weg, en na de verzorgingspost gaat het alleen maar omhoog, gelukkig wel verhard. De slingerweg naar boven trekt zich lang en menigeen besluit om het laatste stuk maar te lopen. Ik zet door, bijna boven…nog even…, boven aangekomen gaat het weer gestaag omlaag, even tijd om bij te komen. De route vervolgt zijn weg door bos en land, door modder en water. De laatste km’ers komen in zicht en de berg die we bij de start zijn afgeraasd mogen we nu weer omhoog. Even verstand op nul want ik wil niet wandelend naar boven richting finish. Even de tanden op elkaar en aanum.. Met een mooie tijd van 2:18 kom ik over de finish. Moe maar voldaan mission accomplished! Het was een zware maar erg mooie race.

Polar18Polar19

 

 

Oudere berichten «

» Nieuwere berichten