«

»

apr 21

Rotterdam Marathon

Helemaal happy, in het begin wat snel gestart, gedragen door het publiek, maar verder goed gecontroleerd en ontspannen gelopen, rond 30 km werd het even wat lastig, en na de 35km heb ik de 3:45 maar definitief laten gaan en me meer bezig gehouden met het enthousiaste publiek, hier en daar een onderonsje met mede-lopers en vooral het opbeuren en aanmoedigen van instortende lopers.

Zo’n marathon is toch wel iets aparts. Anders dan bij een 5km, 10km of halve marathon heeft de marathon een stuk dat je niet kunt trainen. Men zegt dat tot 35km getraind kan worden, daarna komt het aan op wilskracht, doorzettingsvermogen en de strijd tegen de pijn. Ik omschrijf het vaak als een strijd tussen je hoofd en lichaam. Je lichaam begint aan de rem te trekken, wat je nu aan het doen bent vind ik niet leuk. Stop ermee! Kortom, verzuren. Je hoofd zegt: doorlopen! Niet wandelen, probeer je tempo te houden. Je bent er bijna, waarom zou je stoppen? Never Ever Give Up, Never Ever een DNF! Dit is waar je al die tijd voor getraind hebt, dit is jouw moment. Tijdens de marathon het meest vervelende stuk van de hele race, na afloop het mooiste stuk van de hele race. Je komt jezelf echt tegen!

De Rotterdam Marathon was dit seizoen mijn 2e marathon, maar ook de tweede keer in Rotterdam. De aanloop ging redelijk. Een aantal wedstrijdjes, 2 dertigers en in voorbereiding voor de Mont Blanc Marathon ook veel hoogtemeters. Het meest belangrijke: alles bleef heel, geen blessures. De trainingsarbeid ging geleidelijk omhoog, blijven luisteren naar het lichaam, op gepaste tijden rust nemen en niet te druk te maken als een training een keer niet door kon gaan! Met de tijden die ik liep op de tussenafstanden had ik berekend dat een 3:45 uur marathon mogelijk moest zijn. Maar vanwege enkele stressige omstandigheden (mam in het ziekenhuis, rommelige voorbereidingen etc), durfde ik daar niet echt aan te denken. Ik hoopte het natuurlijk wel!

We hadden een heel weekend in Rotterdam gepland en ik zou samen met San de mini-marathon lopen op zaterdag. Ik had me lang van te voren verheugd op een lekker sport weekend. Echter toen mam in het ziekenhuis belandde hadden we besloten niet te gaan. Even leek het erop dat ik ook niet zou gaan lopen, ik was gewoonweg niet fit genoeg. De afgelopen dagen hadden er flink ingehakt.

Maar ik geef niet snel op en op zondagmorgen 13 april ging om 4:45 uur reeds de wekker. Om 6:00 uur moesten we vertrekken richting Bladel waar we verder zouden rijden met Catherine en Magda. De reis verliep voorspoedig en na een korte metro-rit arriveerden we op de Coolsingel. Startnummers opgehaald en alle tijd om ons rustig voor te bereiden.

RM14-1

RM14-3

 

 

 

 

 

 

Catherine en Magda zouden in startvak D starten, ik in E. Ondanks de controle hebben we het toch voor elkaar gekregen om samen in startvak D te belanden. Zo konden we toch samen starten. Na een “oorverdovend” concert van Leen klonk het kanonschot, en al redelijk snel liepen we over de start…..we zijn op weg.

Het begin liep ik vrij snel.. ik kwam niet onder de 12km/uur en ik realiseerde me dat ik dit de hele rit niet ging volhouden. Na 10km heb ik gas teruggenomen en heb mijn tempo aangepast.

Het was voor de tweede keer dat ik in Rotterdam de marathon liep. De eerste keer vond ik al een hele belevenis , maar ook de tweede keer heb ik enorm genoten. Wat een prachtig evenement! Echt een feest, zeker op bepaalde punten langs het parcours. Zoveel mensen op de weg, zoveel enthousiasme. Onbeschrijfelijk. Dit helpt km voor km en vooral na 30km.

RM14-4

Ik kon me nog van vorig jaar herinneren dat ik het laatste stuk enorm zwaar heb ervaren; het rondje rondom de Kralingse plassen, de laatste 12 km. Vanaf dat punt ga je echt de km’s aftellen….. doorbijten! Je begint tegen die tijd ook te rekenen. Hoe hard moet ik de laatste km’s lopen om mijn streeftijd te halen? waar kom ik op uit? een mentale strijd. Die laatste kilometers zijn wederom geweldig, de strijd tussen hoofd en lichaam, de tijd die je in je hoofd hebt en ook weer rijen dik mensen die klappen en schreeuwen.  Als je dan op de terugweg bent en de laatste 2km in gaat zie je aan de andere kant van de weg nog de deelnemers die de 12km nog moeten lopen. Mensen die wandelen, strompelen en al helemaal leeg zijn……. Ik ben blij dat ik aan deze kant van de weg zit…..!

Voor ik het weet zie ik het bordje 200 meter …. nog even alles uit de kan halen voor een eindsprint. Ik doe wat ik kan maar mijn benen voelen als lood, nog even alles eruit. Dan nader ik de finish….armen omhoog en horloge op stop: GEHAALD, I did it again . Wat een heerlijk gevoel toch weer. Ik heb het ‘m toch maar mooi weer geflikt! De medaille wordt omgehangen en ik begeef me rustig naar de uitgang. Geen 3:45uur. Maar wel dicht in de beurt…3:48uur. Mooie tijd toch?! best tevreden.

We hadden afgesproken dat we elkaar zouden treffen op de trap van het beursgebouw. Ik loop rustig die kant uit door de mensenmenigte, tjeetje wat een drukte. Bij het beursgebouw zie ik San, Catherine en Magda al staan. Zij hebben ook een toptijd gelopen! Na een kop koffie en een flinke bak yoghurt vertrekken we moe en voldaan weer richting het zuiden. Thuis trakteer ik mezelf (zoals altijd) op een lekkere Erdinger. Die heb ik wel verdiend.

RM14-5