«

»

aug 26

Triatlon Deinze 2014

Door allerlei trainingsactiviteiten in het voorjaar ter voorbereiding op mijn Mont Blanc Marathon ben ik maar weinig aan triatlon toegekomen. En die triatlons die mij leuk leken lukten niet vanwege andere afspraken en verkeerde timing / afstand. Daarbij lag de focus dit voorjaar voornamelijk op trailrunnig en met name hoogtemeters maken. Fietsen en zwemmen deed ik als alternatieve sport om het lichaam bij tijd en wijle een andere prikkel te geven en zodoende beter te laten herstellen van de loopinspanningen. Hoewel de fietsintensiteit redelijk hoog bleef, denderde het zwemmen behoorlijk naar beneden. Enerzijds doordat looptrainingen vaak plaats maakten voor de zwemtrainingen, anderzijds doordat ik laat op de avond opgebrand op de bank zat. Reden: mijn verslechterd gezichtsvermogen als gevolg van hoornvliesdystrofie maakte dat mijn job (veel beeldschermwerk) veel inspanning koste, waardoor ik bij thuiskomst vaak van vermoeidheid neerplofte op de “bank”. Op een gegeven moment heb ik hier wel mee leren omgaan en na de installatie van een joekel van een beeldscherm op het werk ging het al een heel stuk beter. Maar regelmatig was de vermoeidheid er en moest ik mezelf dwingen om mijn training te doen. Zwemmen was de laatste training op een dag en werd dus al snel overgeslagen. Daarentegen moest ik ook leren hieraan toe te geven, dat het gewoon even niet kon. Iets wat nogal moeilijk voor me was. Teleurstelling en frustratie waren dan vaak het gevolg. Toch wilde ik nog een paar triatlons doen en derhalve schreef ik mij in voor de ½ triathlon van Deinze. Niet zo heel erg ver weg en gecombineerd met een weekendje Gent samen met San een leuke gelegenheid. Het was tevens het laatste weekend van onze vakantie. Het weekend naderde ras en met veel zin vertrokken we op zaterdag naar Gent. We hebben we een gezellig dagje “sightseeing” van gemaakt en heerlijk genoten van deze mooie stad. Zondag zijn we op ons gemak naar Deinze gereden waar we redelijk dicht bij de start konden parkeren. Nadat ik alles had klaargelegd kon ik richting zwemstart. Ik heb nog wat zitten prutsen aan mijn wetsuit, het zat redelijk strak en vooral aan mijn nek irriteerde dat. En elke keer als ik het aan heb denk ik: hier moet ik een keer iets aan doen…… Ik besloot rustig te starten met zwemmen, ondanks dat ik de afgelopen weken regelmatig had gezwommen was ik niet zo zelfverzekerd dat het goed zou gaan: foute gedachten natuurlijk…..Dom. We starten met een relatief kleine groep vrouwen en al snel lag het overgrote deel van de groep voor me, ik probeerde de groep bij te houden maar hoe hard ik ook probeerde het lukte niet. Ik kreeg amper lucht, het wetsuit zat zo strak dat ik niet goed kon doorademen. Het gevecht begon; wilde koste wat kost de groep bijhouden, dan maar schoolslag. Na de turn kwam de volgende startgroep langs, het ging net goed met zwemmen en weer werd ik uit balans gehaald. Weer stukje schoolslag, ik baalde als een stekker en vervloekte mezelf dat ik zo weinig zwemtrainingen had gedaan. Hier had ik ook geen zin in en de gedachte om te stoppen kwam ineens in me op! Na 42 minuten pas klauterde ik uit het water en liep ik naar de eerste wissel. San riep me nog toe en ik mompelde iets van; “zwemmen ging “klote”. Ik vervolgde mijn weg, trok mijn wetsuit uit, deed mijn helm op, trok mijn schoenen aan en rende de wissel uit. Eenmaal op de fiets kon ik even bijkomen van mijn slechte zwemronde. Och ja, het zij zo, verder. Ik pakte mijn tempo op en vervolgde zo mijn eerste, tweede, derde en ook vierde ronde in een redelijk constant tempo. Het was een vlak parcours – open velden en veel wind. Af en toe was dat wel even afzien. San zag ik pas weer na de tweede ronde….fijn om weer even een glimp van haar op te vangen. Dat gaf me weer moed om er hard tegenaan te gaan. De wissel met lopen ging snel, het tempo zat ook snel in de benen: 12km/u gemiddeld. En ik maar rekenen: zou ik het halen binnen de 5:30 uur? Het zou net op het randje worden. Het loopparcours was 3 ronden van 7km – afwisselend, veel bochten, veel open stukken en het was warm! De eerste ronde ging goed, maar in de tweede ronde kreeg ik het moeilijk. Dat werd opgemerkt door een medeatleet die me met zich meetrok. Dan de derde ronde in…..inmiddels had ik weer mijn tempo opgepakt. Ongeveer 1 kilometer na het ingaan van de derde ronde klampte ik mij vast aan een voorbijgaande atleet….. als ik hem kan bijhouden dan ga ik het misschien net halen. Ik beet op mijn tanden en liet mijn hartslag naar ongekende hoogte stijgen. Was dit wel goed wat ik deed? Ik wilde wederom koste wat kost mijn tijd inhalen. Ik beet, vocht, duwde……..het was niet ver meer…..nog maar 3 kilometer……minder dan een kwartier, houd ik dat nog vol? Het moet! Na 5 uur en 31 minuten kwam ik over de finish…LEEG! Maar hartstikke voldaan. I Did It! De blamage van het zwemmen was snel vergeten! Blij dat ik toch had meegedaan. Uiteindelijk toch 4e in AK40!

Foto’s triatlon Deinze