«

sep 15

Victory in Vichy!

Één dag na de 3e kwart triatlon van dit jaar durfde ik het aan om me in te schrijven voor een halve triatlon. Inmiddels had ik 1 sprintafstand en 3 kwart triatlons gedaan. Allen zonder problemen, zonder pijn, zowel tijdens de voorbereidingen, tijdens de wedstrijd alsook in de herstelperiode geen centje pijn. Ik was wel al bezig met een schema voor de halve, maar een wedstrijd doen is dan toch even anders. Na die 3e triatlon wist ik het zeker; ik kan het aan, ik ga ervoor.

Het gevoel wat ik in juni vorig jaar beschreef was volledig verdwenen als sneeuw voor de zon. Wat een heerlijk gevoel dat ik weer mee kon! Ik ging op zoek naar een halve triatlon die nog in de vakantie viel en dat werd Ironman Vichy. Ik had al snel een Gite kort in de buurt gevonden en met het trainingsschema in de hand ging er weer helemaal voor.

Lopen is nu (nog) ineens mijn zwakste onderdeel en het kost me ook elke keer weer best veel moeite om de looptrainingen te doen. Vooral de lange afstanden vallen me tegen. Ook omdat ik bang ben ineens niet meer verder te kunnen, het zit dan meer tussen de oren. De opbouw naar de halve marathon gaat daardoor niet zo snel als wat het schema aangeeft. Af en toe moet ik gas terug nemen, minder snel gaan en soms ook minder ver. Ik leer eindelijk te luisteren naar mijn lichaam en doe dat ook streng! Ik weet immers wat er gebeurt als ik dat niet doe.

Een paar dagen voor de wedstrijd raak ik toch wel wat nerveus. Ga ik het halen? Is het niet teveel? Wat als? Van alles spookt er door mijn hoofd. In mijn achterhoofd weet ik dat ik ook kan uitstappen als het niet gaat, maar ja…..doe ik dat dan ook? Ik denk terug aan de vorige wedstrijden en weet dat ik het gewoon goed aankan, het is immers nog altijd goed gegaan. Hieraan terugdenkend geeft me dat wel wat meer vertrouwen.

En dan is het ineens 24 augustus. Morgen gaat het gebeuren. Geconcentreerd doe ik de dingen die ik moet doen; tassen klaarmaken, fiets controleren en aan een laatste test onderwerpen en alles klaarmaken voor de volgende ochtend. Als alles gereed is rijden we naar Vichy voor de bike en bag check in. Er staat al een flinke file naar de parkeerplaats maar omdat we inmiddels al een beetje de weg weten in Vichy weten een fijne plek om onze auto te parkeren. Het is dan nog maar een klein stukje lopen. Het is al behoorlijk druk en ook al flink warm. We besluiten niet te lang te blijven hangen en gaan direct weer terug. Op tijd eten en op tijd naar bed is de planning. In slaap komen gaat moeilijk vanwege de hitte en het piekeren, maar uiteindelijk heb ik toch nog van een paar uurtjes nachtrust kunnen genieten.

De volgende dag begint al vroeg, ik ben al ruim voor de wekker wakker. Ik probeer in alle rust te eten. Om half 6 zitten we al in de auto en een klein half uur later arriveren we in Vichy. Alweer een file naar de parkeerplaats en ik ben blij dat ik daar niet in hoef te staan. We parkeren de auto op ons plekje en lopen naar het parc ferme waar ik nog de banden controleer en de bidons op mijn fiets doe. Inmiddels was bekend dat het zwemmen zonder wetsuit was. Ik geef San nog even een kus voeg me daarna in de rij van mijn starttijd. Ik ga voor een tijd van 40 minuten en ga vooraan in het vak staan.

Het startschot klinkt en om de drie deelnemers mochten we het water in. Rustig zette ik de borstcrawl in. Het water voelde heerlijk en ik kwam al snel in een flow terecht. Ik probeer om bij een groepje te blijven om me zo een beetje te laten “trekken”, maar af en toe lag het kluitje wel heel dicht op elkaar en krijg ik hier en daar de nodige tikken die me telkens weer uit balans brengen. Ik merk dan dat ik hier nog niet zo goed mee kan omgaan en laat me dan wat terugzakken. Misschien de volgende keer maar gewoon mijn eigen koers houden. Volgens mij heeft me dit onnodig veel tijd gekost als ik zo naar mijn zwemtijd kijk. Hoewel ik toch het idee had dat ik goed gezwommen had. Het laatste stuk zet ik nog even aan. Ik merk wel dat de vele buitenwater trainingen profijt hebben opgeleverd.

Uit het water hoor ik San in de verte roepen en al snel vind ik haar tussen de vele toeschouwers achter de hekken. Wat fijn….toch nog net even een glimp kunnen opvangen. Ik grijp mijn Bikebag en hup de omkleedtent in. Het gaat dan nooit snel genoeg en als ik achteraf zie hoelang ik daar nodig heb gehad om me en beetje af te drogen en mijn sokken en schoenen aan te doen vind ik 5 minuten best wel lang. Dat moet een volgende keer echt veel sneller kunnen. Op de fiets had ik het in het begin best wel een beetje fris zo met mijn natte pak. Maar als ik de weersvoorspellingen moest geloven zou de temperatuur snel oplopen. Na het vele bochtenwerk in het begin kon ik eindelijk een comfortabele zitpositie aannemen op de fiets. Het eerste uur op de fiets vloog voorbij. Ik nam om het half uur netjes mijn voeding. De energie bleef mooi constant en ook de snelheid zat er goed in. De eerste 70 kilometer ging het parcours vals plat omhoog, met af en toe een stuk met tegenwind. Ondanks dat er weinig wind stond was die op de kale vlaktes best wel goed voelbaar. Na 70 kilometer kwamen de meer serieuze klimmetjes en steile afdalingen. Ik probeerde het rustig aan te doen op de fiets omdat ik niet wist hoe mijn knie zou reageren op de halve marathon na 90km fietsen. Ik heb genoten van het geweldig mooie parcours, het fietsen ging lekker en achteraf was ik erg verast over de gemiddelde snelheid bijna 33 km/uur over 90 km met 600 hoogtemeters, tijd 2:43u.

De overgang naar het hardlopen verliep eigenlijk erg soepel, geen stijve knie, geen stramme spieren van het fietsen, rustig lopen over de matten naar de omkleed tent, schoenen wisselen, wat drinken, petje op en hoppa…. Ik was klaar voor het laatst onderdeel! Spannend… Het was twee keer een rondje van ruim 10 kilometer, ik deed mijn ding, at om de 5 km een beetje, dronk een klein bekertje water bij elke drankpost en liep onder de verkoelende douches door. Zo liep ik mijn 2 rondjes. Gek genoeg had ik geen last van de hitte (35°C). In het park werd ik in de eerste ronde nog aangenaam verrast door de support van Laurens en Linda, de mensen van de Gite. San zag ik na mijn eerste rondje bij de finish arena weer. Ik kwam haar breed lachend tegemoet en stopte even voor een kus…..het ging gewoon geweldig! En zo vervolgde ik mijn 2e rondje wat al net zo lekker liep als het eerste!

Toen ik voor de 2e keer de finish arena naderde realiseerde ik me dat ik het hem toch maar weer geflikt had. In juni vorig jaar had ik dit nog voor onmogelijk gehouden. Ik had een halve Ironman volbracht en dat 1 ½ jaar na mijn knie debacle. Overal stonden toeschouwers te juichen en ik kon de muziek op de eindstreep al horen. Ik was helemaal happy en kwam uiteindelijk emotioneel maar met een brede smile van oor tot oor over de Finish.

Na terugkomst op ons vakantieadres hebben we er samen met Laurens en Linda een lekker glaasje Champagne opgedronken.

Nu vast blijven houden. Nu 3 weken later ben ik alweer bezig met het volgende doel: de hele in Vichy in 2018! DE planning is bijna klaar. Nu nog even genieten van de rust en de tijd en over een paar weken ga ik er weer helemaal voor. On my way to Vichy 2018!